21. Jak to się skończy?

poprawa zdolności rozumienia różnych sposobów zachowania

Rozwijanie wyobraźni psychologicznej i społecznej

Historia 1.

Charles uczy się w liceum technicznym. Jego brat jest niedowidzący i Karol wpadł na pomysł, że fajnie byłoby zbudować nowe małe czujniki ruchu, które wydawałyby określone dźwięki, gdy zauważą kogoś zbliżającego się, zamiast utrzymywać te zwykłe, które wydają sygnał

dźwiękowy, w tak nudny sposób. Charles zastanawia się, jakie dźwięki mogą być przyjemne do usłyszenia, jeśli jesteś niedowidzący w domu.

Historia 2.

Gregory bardzo chciałby pomagać osobom niepełnosprawnym. Jest bardzo empatyczny i wierzy, że społeczeństwo rozwija się, gdy ludzie pomagają sobie nawzajem. Szuka więc możliwości (pracy, wolontariatu itp.), aby zostać osobą towarzyszącą i wspierającą starsze

osoby niedowidzące. Prowadzi badania nad umiejętnościami komunikacyjnymi i społecznymi, które powinien nabyć w perspektywie tej możliwości. Nad jakimi kompetencjami powinien pracować?

Historia 3.

Hania wkrótce rozpocznie nową pracę w administracji instytucji kształcenia i szkolenia zawodowego pracującej z osobami niedowidzącymi. Z ciekawości zastanawia się, jak kolory i odcienie są postrzegane przez osoby niedowidzące i jak można je przekazać. Pierwszą rzeczą, która przyszła jej do głowy, jest temperatura: biały jest zimny, czerwony jest ciepły, ale jej zdaniem to rozróżnienie jest zbyt uproszczone. Następnie zdała sobie sprawę, że być może

tekstury mogą zrobić to samo, przypisując na przykład gładkość do bieli, szorstkość do

szarości, ostrość do czerwieni. Jakie inne koncepcje moglibyśmy zidentyfikować dla skojarzeń kolorów, które osoby z upośledzeniem wzroku mogą wizualizować?

2.     Poproś uczestników o krótkie przedstawienie siebie, jak w opowiadaniu.

3.     Gdy wszyscy uczestnicy się przedstawią, przeczytaj pierwszą historię.

4.     Poproś uczestników, aby utworzyli 3-osobowe grupy. Mogą pozostać na swoich stanowiskach tak długo, jak długo grupy mają przestrzeń do dyskusji bez rozpraszania uwagi.

5.     Daj grupom długopis i papier i powiedz im, że mają 5 minut na kontynuowanie i znalezienie zakończenia historii, wyobrażając sobie działania i uczucia bohatera. Ważne jest, aby podkreślić, że każda wersja zakończenia jest równie realna i możliwa. Limit czasu wynosi 5 minut, ponieważ tworzenie zakończenia powinno być głównie emocjonalne, wywołane pierwszymi myślami i skojarzeniami.

6.     Gdy będą gotowi, poproś pierwszą grupę, aby zaczęła opowiadać stworzoną przez siebie historię. Pozostali uczestnicy powinni powstrzymać się od komentowania.

7.     Powtórz krok 6 z pozostałymi grupami.

8.     Po opowiedzeniu wszystkich zakończeń rozpocznij otwartą rozmowę na temat zakończeń historii, działań bohatera i uczuć, jakie wywołuje w nas zakończenie. Podczas rozmowy upewnij się, że uczestnicy szanują się nawzajem.

9.     Powtórz ćwiczenie z inną historią.

10.  Jeśli czas na to pozwala, powtórz ćwiczenie z trzecią historią. Priorytetem powinna być jakość narracji i dyskusja po zakończeniu historii, która może być emocjonalna.