W szczególności poniższy "Podręcznik ze szczegółowymi wskazówkami, jak zaangażować i w pełni nawiązać kontakt z uczniami z niepełnosprawnością wzroku" jest przydatnym i praktycznym przewodnikiem dla nauczycieli, edukatorów i trenerów, którzy chcą zaangażować słabowidzących młodych ludzi, zapewniając ogólne porady dotyczące tego, jak nawiązać kontakt i jak zapewnić bardzo spersonalizowane nauczanie w oparciu o konkretne potrzeby wyrażone przez młodych uczniów z niepełnosprawnością wzroku (podejście skoncentrowane na uczniu).
W podręczniku szczególny nacisk położono na to, jak prowadzić warsztaty ceramiczne dla młodzieży z dysfunkcją wzroku, biorąc pod uwagę ich specyficzne potrzeby oraz próbując sprostać potencjalnym zagrożeniom i sytuacjom krytycznym. W szczególności podręcznik podkreśla szereg kwestii związanych z zarządzaniem emocjami, zarządzaniem materiałami, zarządzaniem ryzykiem, aby dać praktyczne wskazówki i przydatne zalecenia dla nauczycieli, którzy wdrażają warsztaty ceramiczne z młodymi uczniami z niepełnosprawnością wzroku.
Co jest czym: typologie
Najważniejszym warunkiem procesu widzenia jest podstawowy element: światło, forma energii elektromagnetycznej, które wpada do naszych oczu i wchodzi w interakcję z receptorami światłoczułymi umieszczonymi na siatkówce. Ta interakcja inicjuje sekwencję zdarzeń, w których generowane są impulsy nerwowe. Impulsy te przemierzają skomplikowane szlaki i sieci w mózgu odpowiedzialne za widzenie, określane zbiorczo jako kora wzrokowa. Przychodzące światło jest dalej kierowane na tylną powierzchnię siatkówki przez soczewkę, która jest znana jako soczewka krystaliczna. Receptory siatkówki wykrywają tę energię świetlną i, w procesie zwanym transdukcją, przekształcają ją w potencjały czynnościowe. Potencjały te są następnie przesyłane wzdłuż nerwu wzrokowego.
W dziedzinie zdrowia wzroku dr Ananya Mandal definiuje upośledzenie wzroku jako "ograniczenie funkcjonalne wpływające na oko lub oczy lub cały układ wzrokowy". Upośledzenie to prowadzi do szeregu skutków, w tym:
Zmniejszenie ostrość widzenia, powodujące, że dana osoba postrzega obiekty mniej ostro niż osoba widząca,
Zmniejszenie pola widzenia, w którym dana osoba nie może obserwować tak szerokiego obszaru, jak przeciętna osoba, bez przesuwania wzroku lub odwracania głowy,
Fotofobie, niezdolność do tolerowania lub patrzenia na światło,
Diplopię, powszechnie określana jako podwójne widzenie,
Zniekształcenia wizualne, polegające na deformacji obrazów,
Wyzwania związane z percepcją wzrokową lub interpretacją informacji wizualnych,
Kombinacje cech.
Zgodnie z orzeczeniami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), osoba jest klasyfikowana jako poważnie słabowidząca lub niewidoma, gdy ostrość wzroku w jej najlepszym oku - używanym do postrzegania szczegółów - pozostaje poniżej 1/20, nawet przy najskuteczniejszej korekcji. Z drugiej strony, osoba jest klasyfikowana jako słabowidząca lub niewidoma, jeśli jej ostrość wzroku mieści się w przedziale od 3/10 do 1/20. Jednak ten system klasyfikacji pochodzi sprzed dwóch dekad. Niedawno Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICD-10) - wersja WHO na rok 2016 wprowadziła nowy schemat klasyfikacji. Ten zaktualizowany schemat przedstawia pięć odrębnych kategorii w rozdziale VII: Choroby oczu I przydatków oka (H00-H59), koncentrując się w szczególności na zaburzeniach widzenia i ślepocie (H53-H54).
H 53.0 – Niedowidzenie z nieużywania oka
Niedowidzenie w: różnowzroczności, deprywacji sensorycznej, zezie
H53.1 - Subiektywne zaburzenia widzenia
Astenopia, ślepota dzienna, ślepota zmierzchowa, zniekształcenie obrazu, światłowstręt, mroczki ruchome, nagła utrata wzroku, wzrokowe halo
H53.2 – Dwojenie
Podwójne widzenie
H53.3 - Inne zaburzenia widzenia obuocznego
Nieprawidłowa korespondencja siatkówki, fuzja bez stereopsji, Jednoczesna percepcja bez fuzji, upośledzenie widzenia obuocznego
H53.4 - Zmiany w polu widzenia
Poszerzenie plamki ślepej, uogólnione zawężenie pola widzenia, niedowidzenie połowicze (jednoimienne) (różnoimienne), ubytek kwadrantowy. Mroczek: łukowaty, bjerruma, środkowy, pierścieniowaty
H53.5 - Zaburzenia widzenia barw
Całkowita ślepota na barwy, nabyte zaburzenie widzenia barwnego, ślepota na barwy, częściowa ślepota na barwę zieloną, ślepota na barwę zieloną, częściowa ślepota na barwę czerwoną, ślepota na barwę czerwoną, częściowa ślepota na barwę niebieską, Ślepota na barwę niebieską
H53.6 - Ślepota zmierzchowa
H53.7 – Inne zaburzenia widzenia
H53.8 - Zaburzenia widzenia, nieokreślone
H54 Ślepota i upośledzenie widzenia
H54.0- Ślepota obuoczna
Upośledzenie widzenia kategorii 3; 4; 5 w obu oczach
H54.1 - Ślepota jednego oka, upośledzenie widzenia drugiego oka
Upośledzenie widzenia kategorii 3, 4, 5 w jednym oku i kategorii 1 lub 2 w drugim oku.
H54.2 - Upośledzenie wzroku obuoczne
Upośledzenie widzenia kategorii 1 lub 2 w obu oczach
H54.3 - Nieokreślona utrata wzroku, obuoczna
Upośledzenie widzenia kategorii 9 w obu oczach
H54.4- Ślepota jednego oka
Upośledzenie widzenia kategorii 3, 4, 5 w jednym oku [prawidłowe widzenie w drugim oku]
H54.5 - Upośledzenie widzenia jednego oka
Upośledzenie widzenia kategorii 1 lub 2 w jednym oku [prawidłowe widzenie w drugim oku]
H54.6 - Upośledzenie widzenia kategorii 1 lub 2 w jednym oku [prawidłowe widzenie w drugim oku] Upośledzenie widzenia kategorii 9 w jednym oku [prawidłowe widzenie w drugim oku]
H54.7 - Nieokreślona utrata wzroku
Upośledzenie widzenia kategorii 9 BNO
Jak przedstawiono na stronie internetowej WHO, tabela przedstawia kategoryzację ciężkości upośledzenia wzroku, która została zatwierdzona przez rezolucję Międzynarodowej Rady Okulistyki oraz wytyczne przedstawione przez WHO Consultation on "Development of Standards for Characterization of Vision Loss and Visual Functioning".
Kategoryzacja ciężkości upośledzenia wzroku
|
Kategoria |
Obecna zdolność dobrego widzenia na dystans | |
| Gorzej niż | Równy lub lepszy niż | |
|
0 Brak zaburzenia widzenia lub łagodne zaburzenia widzenia |
6/18
3/10 (0.3) 20/70 |
|
| 1 Umiarkowane zaburzenie widzenia | 6/18
3/10 (0.3) 20/70 |
6/60
1/10 (0.1) 20/200 |
| 2 Ciężkie zaburzenie widzenia | 6/60
1/10 (0.1) 20/200 |
3/60
1/20 (0.05) 20/400 |
|
3 Ślepota |
3/60 1/20 (0.05) 20/400 |
1/60 * 1/50 (0.02) 5/300 (20/1200) |
|
4. Ślepota |
1/60 *
1/50 (0.02) 5/300 (20/1200) |
Poczucie światła |
| 5 Ślepota | Brak poczucia światła | |
| 9 | Nieokreślona i niemożliwa do ustalenia | |
| *liczy palce z odległości 1 metra | ||
Rysunek 1: kategoryzacja ciężkości upośledzenia wzroku (Źródło: (ICD-10 Version:2016, n.d.))
"Uwaga: Termin upośledzenie wzroku w kategorii H54 obejmuje kategorię 0 dla łagodnego upośledzenia wzroku lub jego braku, kategorię 1 dla umiarkowanego upośledzenia wzroku, kategorię 2 dla poważnego upośledzenia wzroku, kategorie 3, 4 i 5 dla ślepoty oraz kategorię 9 dla niewykwalifikowanego upośledzenia wzroku. Termin "słabowidzenie" zawarty w poprzedniej wersji został zastąpiony kategoriami 1 i 2, aby uniknąć pomyłek z osobami wymagającymi opieki nad słabowidzącymi". (Wersja ICD-10:2016, b.d.)
Upośledzenie wzroku stanowi duży parasol obejmujący wszystkie poprzednie kategorie (ślepota i częściowe widzenie) w H54. Jednak zawiłości każdego przypadku są różne. Tylko mniejszość osób zarejestrowanych jako niewidome lub słabowidzące nie ma żadnej formy widzenia, podczas gdy różne stany oczu różnie reagują na czynniki, takie jak zmiany oświetlenia. Niektóre osoby mogą mieć zdolność czytania, ale wymagają pomocy w bezpiecznym poruszaniu się. Niezależnie od stanu, najlepszym podejściem do ustalenia zdolności widzenia danej osoby jest zapytanie jej, gdy jest sama i omówienie z nią, w jaki sposób wolałaby uzyskać wsparcie" (VISION, n.d.).
Wirtualne przykłady
Zanim przejdziemy do dostarczenia instrukcji i wytycznych dotyczących angażowania uczniów z dysfunkcją wzroku (V.I.) zarówno w systemie edukacji, jak i w warsztatach ceramicznych, wydaje się właściwe, aby zaoferować widzącym użytkownikom tego programu szkoleniowego wgląd (poprzez przykłady) w potencjalne doświadczenia wizualne osób z różnymi rodzajami dysfunkcji wzroku.
Poniższe slajdy, opracowane przez zespół SIGMA, ilustrują, w jaki sposób osoby z określonymi schorzeniami oczu mogą postrzegać daną sytuację inaczej niż osoby w pełni widzące. Ważne jest, aby przyznać, że nie możemy dokładnie zrozumieć doświadczeń wizualnych innych osób, a te slajdy służą jako przybliżenie. Jak wspomniano powyżej, sposób, w jaki ludzie rozumieją obiekt, zależy nie tylko od ich danych wizualnych, ale także od tego, jak ich mózg przetwarza i interpretuje informacje wizualne.
Poniżej znajduje się ogólne wprowadzenie do różnych rodzajów wizji:
| 1 | Pełne widzenie | Żadnych problemów – czysty obraz, bez zaburzeń ruchomości gałek, potrafi dostrzec detale i ocenić odległość | - bez chorób oczu
- krótko lub dalekowzroczność możliwa do korekcji okularowej |
| 2 | Widzenie tunelowe | Dobre widzenie centralne, brak widzenia peryferyjnego, do znalezienia przedmiotu, oceny przestrzeni wymagane są ruchy głową lub gałkami ocznymi | - jaskra
- zwyrodnienie barwnikowe siatkówki |
| 3 | Widzenie peryferyjne | Dobre widzenie peryferyjne (na bokach) lecz brak widzenia centralnego – potrzeba umiejscowienia celu w sektorze prawidłowego widzenia | - choroby plamki
- Zespół Stargarda |
| 4 | Niejednolite widzenie | Zaburzenia pola widzenia polegające na nieregularnych ubytkach w polu widzenia.
Wymagane umiejscowienia celu w sektorze prawidłowego widzenia |
- retinopatia cukrzycowa
- zanik nerwu wzrokowego |
| 5 | Nieostre widzenie
(oczopląs) |
Niewyraźne widzenie będące skutkiem mimowolnych ruchów gałek ocznych w osiach poziomych/pionowych lub rotacyjnych. Może potrzebować czasu do zogniskowania celu. | - oczopląs |
| 6 | Zmniejszona ostrość widzenia z powodu złego kontrastu lub jasności | Problemy z rozpoznawaniem detali i obiektów na odległość. Może potrzebować więcej czasu i lepszego oświetlenia | - zaćma |
| 7 | Zmniejszona ostrość widzenia z powodu nadwrażliwości na światło | Problemy z rozpoznawaniem szczegółów.
Może wymagać zaciemnienia/ przyciemnienia, ciemnych okularów lub siedzenia tyłem do źródła światła |
- fotofobia (światłowstręt)
- albinizm |
Rysunek 2: Późniejsze choroby oczu według grupy slajdów (stan) (źródło: (VISION, b.d.).
W oparciu o te różne rodzaje wizji i upośledzenia wzroku, jakie są główne bariery, które napotykają, będąc częścią grupy i wchodząc w interakcje z innymi?
Jakie są główne bariery, które zwykle napotykają podczas poruszania się w nowych przestrzeniach i podczas uczenia się przez doświadczenie (wykorzystując w ten sposób 5 zmysłów) podczas warsztatów ceramicznych?
| Bariery w budowaniu zespołu podczas warsztatów ceramicznych.
Dla młodych V.I. trudności w tej sytuacji mogą obejmować: Zidentyfikowanie swojego zespołu i jego pozycji, ale także zrozumienie uczuć innych z powodu niemożności rozpoznania mimiki twarzy i ruchów ciała / gestów itp. Jest to więc duży problem związany z interakcjami społecznymi. Poruszanie się po pomieszczeniu, omijanie przeszkód i barier fizycznych, ale także bezpieczeństwo związane z użyciem niebezpiecznych materiałów. Bieżące informowanie o zmianach członków zespołu, takich jak odejście lub dołączenie do zespołu. Wiedzę o tym, kiedy wziąć udział w dyskusji lub zajęciach. Konieczność poświęcenia dodatkowego czasu na dostęp do materiałów wizualnych, takich jak karty na slajdach prezentacji. Konieczność zapewnienia dostępności wszystkich materiałów w dostępnych formatach (tekst elektroniczny lub Brail), unikając standardowych materiałów drukowanych. Wykorzystywanie technologii wspomagającej, na przykład korzystania z czytników ekranu i wyświetlaczy brajlowskich. Ogólnie rzecz biorąc, zdecydowanie zalecane są doświadczenia dotykowe i wielozmysłowe. Procesy te umożliwiają osobom niewidomym i słabowidzącym konstruowanie i opracowywanie spersonalizowanych wzorców i struktur w celu łatwiejszego zapamiętywania informacji. |
 |
Widzenie tunelowe - utrata widzenia peryferyjnego |
Widzenie peryferyjne - brak widzenia centralnego |
Niejednolite widzenie - brakujące obszary |
Niewyraźne widzenie - oczopląs |
Zmniejszona ostrość widzenia - słaby kontrast |
Ograniczone widzenie - zbyt dużo światła |
| Bariery związane z zarządzaniem przestrzenią i rozpoznawaniem obiektów w warsztacie ceramicznym
Dla młodzieży z V.I. trudności mogą obejmować: Wykrywanie i rozpoznawanie obiektów. Aby przezwyciężyć ten problem, osoby niewidome często po prostu wykorzystują swoją pamięć i systemy etykietowania, aby pomóc im zlokalizować i rozpoznać obiekty w przestrzeni. Rozpoznawanie obiektów o podobnych kształtach lub rozpoznawanie liniowych wzorów obiektów. Postrzeganie prawidłowych kształtów obiektów. Zwróć uwagę:
Dla osób słabowidzących lokalizacja obiektów jest bardzo ważna. Upewnij się, że obiekty w salach lekcyjnych zawsze znajdują się w tym samym miejscu, aby uczniowie z niepełnosprawnością wzroku nie musieli stale zmieniać nabytych odniesień (pod względem lokalizacji obiektu), reorganizować uzyskanych wcześniej informacji i zmieniać swojej przestrzennej mapy odniesienia. |
 |
Widzenie tunelowe - utrata widzenia peryferyjnego |
Widzenie peryferyjne - brak widzenia centralnego |
Niejednolite widzenie - brakujące obszary |
Niewyraźne widzenie - oczopląs |
Zmniejszona ostrość widzenia - słaby kontrast |
Ograniczone widzenie - zbyt dużo światła |
Tabela podsumowująca dla nauczycieli, jak prawidłowo postępować, aby zaspokoić potrzeby młodzieży dysfunkcją wzroku.
Przedstaw środowisko uczenia się i ludzi w nim przebywających!
Przedstaw się jako nauczyciel.
Wyjaśnij swoją rolę w zapewnianiu indywidualnego wsparcia i pomocy emocjonalnej w razie potrzeby (zapytaj osobę słabowidzącą, czy potrzebuje Twojej pomocy).
Wyjaśnij uczniom z klasy V.I środowisko uczenia się (gdzie znajdują się przedmioty, z ilu osób składa się zespół, poinformuj o możliwych barierach I sposobach jak uniknąć niebezpieczeństw podczas poruszania się w nowej przestrzeni).
Upewnij się, że wszyscy są prawidłowo poinformowani o możliwych zagrożeniach i środkach bezpieczeństwa, z którymi należy się zmierzyć!
Pozwól im się z Tobą skontaktować, jeśli potrzebują Twojej pomocy.
Bądź ½ kroku przed nimi, aby mogli łatwo za Tobą podążać.
Spacerując z osobami słabowidzącymi, rozmawiaj z nimi swobodnie i informuj ich o
budynkach i znakach.
Aby opisać przestrzeń, użyj słów takich jak przód-tył, lewo lub prawo.
Kiedy odchodzisz, powinieneś to ogłosić.
Zapewnij wsparcie emocjonalne i promuj pozytywne relacje w grupie!
Zapytaj bezpośrednio, o ich preferencje i hobby lub o cokolwiek chcesz ich zapytać, biorąc pod uwagę ich niepełnosprawność.
Zbadaj swoje wewnętrzne uczucia aby móc zrozumieć możliwe konflikty lub emocje które mogą wystąpić podczas warsztatów.
Mów do nich naturalnym tonem głosu, unikając stresu i niepokoju. Postaraj się przyjąć pozytywną mowę behawioralną i motywacyjną.
W niniejszym podręczni zostały zebrane, zgromadzone I przedstawione wytyczne dotyczące edukacji osób z dysfunkcją wzroku.
Właściwa edukacja i włączanie uczniów wymagają odpowiedniego przygotowania ze strony nauczycieli do każdej lekcji lub spotkania z dziećmi o różnych potrzebach.
Wykazano, że ślepota jest głównym czynnikiem stresogennym, ponieważ powoduje niekontrolowane poczucie "beznadziejności". Uczucie to wydaje się pojawiać, gdy osoby zdają sobie sprawę, że wydarzenia w ich codziennym życiu są niezależne od ich działań i często rozwijają poczucie zależności od innych oraz utraty własnej autonomii i poczucia własnej wartości. Może to wyjaśniać "niestabilność emocjonalną" obserwowaną u wielu osób niewidomych.
Poniżej znajduje się kilka przydatnych wskazówek i instrukcji dla nauczycieli na temat tego, jak wspierać naukę wśród uczniów V.I.
1) Poprawa interakcji społecznych i umiejętności interpersonalnych, zapewnienie dostępności i unikanie izolacji społecznej.
Zapewnienie szerokiej gamy dotykowych doświadczeń edukacyjnych
W procesie edukacyjnym mogą być stosowane alternatywne zajęcia/ćwiczenia, takie jak audiobooki i podcasty, eksploracja przyrody.
Jeśli konieczne jest umieszczenie programu zajęć w pokoju, należy umieścić go na dużym, jasnym kartonie, z powiększonymi literami, kształtami 3D lub w alfabecie Braille'a.
Korzystanie z technologii wspomagających, np. wyświetlaczy brajlowskich i czytników ekranu (dostępnych również w dokumentach Word)
Poświęcenie więcej czasu na ćwiczenia i zajęcia warsztatowe i bycie cierpliwym.
Wykazywanie się chęcią i życzliwością przez asystentów i trenerów.
Jeśli ćwiczenie obejmuje teksty, flipcharty lub każdą "czynność pisania", należy pamiętać o dużych literach i frazach na matrycy-flipcharcie, aby były zrozumiałe dla wszystkich uczestników. Ponadto, jeśli używasz dużych kartonów, pamiętaj, że kontrasty kolorów są najbardziej pomocne dla osób słabowidzących.
Powiększanie dokumentów obrazów, zdjęć, które muszą zostać wydrukowane.
Okazywanie tolerancji i zrozumienia, gdy uczniowie znajdują się w stresującej sytuacji, wykonując zadania lub poznając miejsce i innych ludzi.
Udzielaj wsparcia uczestnikom, kiedy tego potrzebują.
Jeśli nie wiesz, jak coś zrobić, nie wahaj się zapytać ich, jak to zrobić - są ekspertami!
2) Wzmocnienie pozytywnej komunikacji bez przemocy
Nauczyciele-trenerzy-asystenci powinni zawsze zwracać się do uczestników po imieniu i unikać słów takich jak "ty", "dziecko", ale także identyfikować swoją tożsamość, na przykład: "Cześć John, jestem Zoe, twoja nauczycielka, jak się dzisiaj masz?".
Głos i mowa asystentów/nauczycieli powinny być zawsze spokojne i zrozumiałe.
Zachęcaj do bezpośredniego dialogu między uczestnikami. Zwracając się do nich, używaj normalnego tonu i głośności.
Nie używaj abstrakcyjnych zwrotów. Bądź jak najbardziej konkretny, np. John, proszę podaj mi długopis.
Gdy prosisz o podanie Ci czegoś przez słabowidzącego lub niewidomego ucznia/uczestnika, stań po jego prawej lub lewej stronie. Nigdy nie stój za nim, aby zrozumiał, z którego kierunku nadchodzi "fala dźwiękowa".
Asystent instruktora powinien zawsze zapytać uczestnika, czy potrzebuje opisu przestrzeni, do której wchodzi.
Używaj prostych i zrozumiałych słów i zwrotów.
Nauczyciele/instruktorzy powinni zawsze zapowiadać się po wejściu do pokoju/przestrzeni, aby uczestnicy byli świadomi ich obecności.
Używaj słów opisowych, takich jak lewo, prawo, przód, tył.
Opisz w pełni wizualne szczegóły dotyczące aktywności w grze.
Werbalnie zapytaj uczestnika/ucznia z niepełnosprawnością wzroku, czy chce rozpocząć lub zakończyć rozmowę.
Oprócz przedstawienia się uczestnikowi lub uczniowi z niepełnosprawnością wzroku, przedstaw także osoby znajdujące się obok ciebie lub wokół ciebie, np. Cześć John, jestem Zoe, Maria i Julio też tu są.
Nie musisz mówić głośno do osoby słabowidzącej.
Jeśli osoby słabowidzące nie znają słowa, którego używasz, przeliteruj nowe słowo lub terminologię naukową na głos, aby pomóc uczestnikom w nauce.
Mów bezpośrednio do nich - nie do ich pomocnika. Jak wspomniano powyżej, używaj ich imienia na początku każdej komunikacji-rozmowy.
3) Zwiększ inteligencję emocjonalną i poznaj umiejętności intrapersonalne.
Edukacja emocjonalna jest jedną z najważniejszych części warsztatów. Należy wyjaśnić uczestnikom, że nie przyjechali na warsztaty, aby rywalizować lub być ocenianym, ale aby rozwijać swoje umiejętności emocjonalne, komunikacyjne, poznawcze i motoryczne. Głównym celem jest również rozwijanie wyobraźni i zapewnienie rozrywki uczestnikom.
Uczestnicy słabowidzący muszą nauczyć się:
Identyfikować swoje uczucia i wyrażać je w bezpośredni i społecznie akceptowalny sposób.
Jak rozwijać aspekty psychologiczne i emocjonalne, takie jak poczucie własnej wartości i dobre samopoczucie.
Rozumieć i rozpoznawać dokuczanie oraz sposoby radzenia sobie z nim.
Zrozumieć, że są wartościowymi członkami społeczeństwa.
Jak wygodnie i bez wstydu prosić innych o pomoc, gdy jej potrzebują.
Jak odmówić pomocy gdy jej nie potrzebują, gdy istnieje presja ze strony osoby oferującej pomoc.
Rozwijać poczucie samodzielności
Nie bój się mówić tego, co myślisz!
Jeśli naprawdę podoba ci się to, co uczestnik rysuje, maluje lub tworzy, spróbuj pomóc mu werbalnie, komplementując jego pracę lub obsługę. Jeśli widzisz, że ma trudności, zapytaj go, czy potrzebuje pomocy.
Jeśli zapyta cię o zdanie i nie spodoba ci się praca, możesz grzecznie podać alternatywę, jeśli jest na to czas (wszyscy uwielbiamy szczerość i żarty,
4) Zapewnienie integracyjnego i dostępnego środowiska nauki dla wszystkich.
Aby zapoznać się z przestrzenią opisz środowisko warsztatowe, narzędzia i niezbędny sprzęt, którego uczestnicy będą używać.
Ścieżki w warsztacie powinny być puste, a drzwi całkowicie zamknięte lub całkowicie otwarte.
Materiały, materiały eksploatacyjne i sprzęt powinny zawsze znajdować się w tym samym miejscu.
Niewidomego uczestnika należy zawsze zapytać, czy chce, abyś opisał przestrzeń, do której wchodzi, czy też chce ją odkryć samodzielnie, zgadując, grając w grę Prawda czy Fałsz, jeśli jest na to czas.
Podchodząc do drzwi z osobą towarzyszącą, powinna ona wspomnieć o nich i o tym, z której strony (prawej czy lewej) się otwierają.
Poinformuj uczestników, kiedy wchodzą lub schodzą po schodach. Do schodów należy podchodzić wyłącznie w linii prostej. Jeśli to konieczne, idź przed schodami i pomóż niewidomemu uczestnikowi dosięgnąć ściany lub poręczy (jeśli ją ma) i powoli znaleźć pierwszy stopień.
Aby pomóc osobie niewidomej lub częściowo niewidomej usiąść podejdź do krzesła od przodu, tak aby osoba ta mogła dotknąć krzesła i powiedz jej, jaki to rodzaj krzesła, np. fotel, ławka, fotel bujany itp.
Należy pamiętać, że słabowidzący uczeń ma trudności z dostosowaniem się do nagłych zmian, od jasnego do ciemnego otoczenia i odwrotnie.
Niezwykle ważne jest uzyskanie informacji zwrotnej od każdego uczestnika/studenta z dysfunkcją wzroku. Informacje zwrotne pomogą nam lepiej zrozumieć działania, które planujemy przeprowadzić, cały proces projektu i odpowiednie perspektywy szkoleniowe dla każdego działania i sprzętu. Ponadto zapewnią one cenne spostrzeżenia zarówno osobom zaangażowanym w projekt, jak i trenerom.
5) Zachęcaj do nauki kinestetycznej.
Uczestnicy z niepełnosprawnością wzroku mogą poprawić swoje umiejętności kinestetyczne, zwłaszcza dotyk, aby zrozumieć i poznać otaczające ich środowisko. Kinestetyczne uczenie się poprzez wykorzystanie ciała i ruchów może również przynieść wiele korzyści w zakresie postawy i ergonomii dla młodzieży z niepełnosprawnością wzroku.
Poniżej znajduje się kilka przydatnych wskazówek dla nauczycieli na temat tego, jak zwiększyć umiejętności kinestetyczne u dzieci w wieku V.I:
Podczas zwiedzania asystent będzie szczegółowo i systematycznie opisywał obiekty i przestrzeń wokół nich, tak aby uczestnik mógł na zmianę wybierać przestrzeń, którą chce zrozumieć.
Jeśli niewidomy uczestnik sobie tego życzy, może trzymać ramię lub rękę asystenta.
Asystent instruktora wypowie nazwę każdego przedmiotu dotkniętego przez słabowidzącego uczestnika i zapewni niezbędny czas na eksplorację każdego narzędzia.
6) Zarządzaj emocjami, wspieraj pracę zespołową i wzajemne zrozumienie w grupie.
Tam, gdzie występuje czynnik ludzki, wszystko jest płynne i istnieje wiele wewnętrznych uczuć do zbadania. Oprócz "dobrych dni", my, ludzie, czasami w naszym życiu napotykamy również "złe" sytuacje.
Podczas warsztatów lub całego kursu szkoleniowego w ramach tego projektu mogą pojawić się sytuacje gniewu, niepokoju, frustracji lub wstydu. Możliwe jest również wystąpienie nieporozumień między osobami, które mamy szkolić.
Aby poradzić sobie z takimi lub podobnymi sytuacjami lub ich uniknąć, zawsze musi istnieć jasna komunikacja ze wszystkimi uczestnikami.
Jak nauczyciele mogą radzić sobie z konfliktami i zapewniać uczestnictwo i integrację wszystkich młodych ludzi?
Przydatne instrukcje:
a) Zapewnij indywidualne wsparcie i spersonalizuj swoje podejście do nauczania, biorąc pod uwagę wyjątkowość każdego ucznia V.I.
W przypadku, gdy uczeń z niepełnosprawnością intelektualną doświadcza stresu podczas lekcji, jako nauczyciel powinieneś być w stanie zapewnić mu indywidualne wsparcie. Możesz zacząć badać wewnętrzne odczucia swoich uczniów V.I, korzystając z zestawu standardowych pytań, jak poniżej:
Co się stało?
Czy chcesz narysować na kartce papieru, jak się czujesz?
Czy chcesz wziąć powolny, głęboki oddech?
Czy chciałbyś/chciałabyś zabrać drugą osobę (jeśli nieporozumienie dotyczy dwóch lub więcej osób), aby wspólnie o tym porozmawiać?
Czy chcesz przejść się dookoła budynku, aby o tym porozmawiać? (Jeśli obiekt znajduje się w
bezpiecznej okolicy)
b)Rozważ wyjątkowość i siłę, którą wszyscy mamy w sobie, jako
Staraj się rozumieć i wchodzić w interakcje z uczniami oraz zapewniaj pozytywne i wspierające wypowiedzi.
c) Zapewnienie pozytywnego wsparcia behawioralnego. Możesz po prostu sporządzić listę 3 lub 4 zwrotów, które pomogą uczniom zarządzać emocjami i uniknąć stresu podczas interakcji w grupie, np. "Jestem gotowy, aby się uspokoić i przejąć kontrolę", "Mogę to zrobić", "Jestem najlepszy", "Szczera rozmowa może rozwiązać wszystko".
W przypadku poważnych konfliktów konieczne będzie głębsze zbadanie wewnętrznych uczuć, dlatego nauczyciel powinien zadawać bardzo szczegółowe i intymne pytania, takie jak:
Co dokładnie czujesz?
Dlaczego tak się czujesz, np. zazdrość, wstyd, złość?
Jak można przezwyciężyć tę sytuację?
UWAGA. Pomoc emocjonalna i wsparcie ze strony nauczyciela powinny być dobrze wyważone i skalibrowane, aby pozwolić uczniowi z niepełnosprawnością wzrokową być autonomicznym, jeśli tego chce. Czasami zbyt wiele informacji i nowych bodźców może prowadzić do bardzo negatywnych konsekwencji. W rzeczywistości uczniowie z niepełnosprawnością intelektualną mogą przyjąć mechanizmy obronne, zamknięcia i sprzeciwu, które są trudne do dekonstrukcji i radzenia sobie z nimi.
W szczególności, gdy mamy do czynienia z uczniami z niepełnosprawnością wzrokową, należy wziąć pod uwagę, że ich rozwój osobisty i podejście do uczenia się mogą przebiegać w innych ramach czasowych niż w przypadku innych uczniów, a zatem konieczne jest wspieranie i utrwalanie percepcji dotykowej. Ponadto konieczne jest zapewnienie, że otaczająca przestrzeń jest specjalnie dostosowana do ich potrzeb.
Zapewnienie środowiska sprzyjającego włączeniu społecznemu, w którym narzędzia i zasoby są odpowiednio dostępne i użyteczne, będzie miało kluczowe znaczenie dla promowania owocnej i stymulującej nauki dla wszystkich uczniów z niepełnosprawnością wzroku. Dobrze zorganizowane środowisko uczenia się, zdolne do dostosowania się do indywidualnych potrzeb, pomoże stworzyć przyjazne i integracyjne środowisko edukacyjne, w którym każdy uczeń będzie miał możliwość rozwijania swoich umiejętności w pełni.
"Dotykanie to uczenie się": multisensoryczne podejście wspierające integrację uczniów V.I.
W konstrukcji aktu percepcyjnego osoby niewidomej, dotyk odgrywa dominującą funkcję syntezy, ale jest również połączony ze słuchem i innymi zmysłami podczas eksploracji otaczającego środowiska. Jak stwierdza Cottini (Cottini, 2008), "podczas gdy dotyk pozwala na ocenę kształtów obiektów, słuch zapewnia osobie niewidomej kryteria kierunku i orientacji". W związku z tym konieczne jest zapewnienie niewidomemu dziecku interwencji w zakresie edukacji motorycznej, które koncentrują się na strukturyzacji i integracji schematu ciała. Proces ten pozwala dziecku rozwinąć "świadomość własnego ciała wzbogaconą o percepcję przestrzeni i postaw".
Celem takich interwencji jest zapewnienie dziecku z dysfunkcją wzroku umiejętności potrzebnych do zrozumienia otaczającego go świata, interakcji z nim oraz samodzielnego i bezpiecznego poruszania się. Ten rodzaj edukacji motorycznej jest niezbędny do wspierania ogólnego rozwoju dziecka i pomagania mu w pokonywaniu wyzwań związanych z brakiem wzroku, umożliwiając mu pełne uczestnictwo w codziennych zajęciach edukacyjnych.
Dzieci niewidome lub słabowidzące wymagają specjalnych pomocy, aby mogły samodzielnie czytać i pisać. Do najczęściej używanych narzędzi należą alfabet Braille'a, materiały wypukłe, książki mówione i systemy zamiany tekstu na mowę. Ponadto mogą one korzystać z różnych urządzeń technologicznych dostosowanych do stopnia ich niepełnosprawności wzroku.
Kiedy jeden z kanałów sensorycznych jest upośledzony lub całkowicie go brakuje, nasz system poznawczy wykazuje niezwykłą plastyczność, umożliwiając wyrafinowany rozwój innych zmysłów. W przypadkach, gdy wzrok jest upośledzony lub całkowicie nieobecny, dziecko będzie polegać głównie na dotyku, a następnie słuchu, aby orientować się i uczyć o otaczającym je świecie.
Tworzenie percepcyjnie dostępnych i integracyjnych przestrzeni dla dziecka z niepełnosprawnością wzroku oznacza tworzenie warunków środowiskowych, które ułatwiają rozwój autonomii osobistej, uczenie się i interakcje społeczne.
Na przykład w klasie istnieją natychmiast dostrzegalne elementy, które sugerują pewien sposób myślenia o działaniach edukacyjnych: organizacja przestrzeni, rozmieszczenie ławek i biurka, wykorzystanie ścian oraz obecność lub brak niektórych narzędzi to tylko niektóre z cech strukturalnych, które przyczyniają się do wpływania na sposoby działania i relacje między podmiotami żyjącymi w tym kontekście.
Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, że prowadzenie warsztatów ceramicznych z słabowidzącymi młodymi ludźmi wiąże się również z potencjalnym ryzykiem związanym z bezpieczeństwem, które należy przewidzieć i unikać go w miarę możliwości.
W poniższych akapitach przeanalizujemy różne rodzaje zagrożeń, aby pomóc nauczycielom jak najlepiej im zapobiegać podczas warsztatów ceramicznych.
Zbadamy również, jak upewnić się, że warsztaty ceramiczne są w jak największym stopniu inkluzywne, koncentrując się na tym, jak zarządzać przestrzeniami, aby zapewnić dostępność młodym osobom słabowidzącym dołączającym do warsztatów ceramicznych.
Bezpieczeństwo w warsztacie ceramicznym
Ceramika to fascynująca sztuka, która oferuje wiele możliwości kreatywności i ekspresji artystycznej. Jednak podczas pracy z gliną, piecami i narzędziami bezpieczeństwo musi być głównym priorytetem, zwłaszcza w warsztatach z udziałem osób słabowidzących. Ta pierwsza część tekstu skupi się na znaczeniu środków bezpieczeństwa w integracyjnych warsztatach garncarskich, w których każdy krok jest dostosowany do zapewnienia bezpiecznego i dostępnego środowiska dla wszystkich uczniów z niepełnosprawnością wzroku.
⇒ Jak zagwarantować bezpieczne i dostępne środowisko dla wszystkich uczestników V.I.?
Kluczowym pierwszym krokiem w zapewnieniu bezpieczeństwa w pracowni ceramicznej dla uczniów słabowidzących i niewidomych jest stworzenie bezpiecznego i dostępnego środowiska. Oznacza to usunięcie fizycznych przeszkód z przestrzeni roboczej, zapewnienie, że ścieżki są dobrze zdefiniowane i wolne od niebezpiecznych przedmiotów oraz upewnienie się, że cały sprzęt i narzędzia są zorganizowane w systematyczny sposób.
Powierzchnie robocze powinny być rozróżnialne dotykowo, a zastosowanie kontrastu kolorystycznego może pomóc słabowidzącym uczniom łatwiej zlokalizować narzędzia i przedmioty. Ponadto ważne jest, aby uczniowie otrzymali odpowiednie szkolenie w zakresie orientacji w przestrzeni, aby mogli bezpiecznie poruszać się podczas ćwiczeń.
⇒ Jakie narzędzia i sprzęt są najlepsze dla uczestników V.I. zaangażowanych w warsztaty ceramiczne?
W warsztatach ceramicznych dla uczniów słabowidzących i niewidomych kluczowe znaczenie ma zapewnienie dostosowanych narzędzi i sprzętu, aby każdy mógł bezpiecznie i skutecznie uczestniczyć w zajęciach. Na przykład narzędzia do kształtowania i koła garncarskie mogą być oznaczone wypukłymi etykietami lub kodami dotykowymi, aby pomóc uczniom w ich łatwej identyfikacji.
Ponadto niektórzy uczniowie mogą wymagać narzędzi z większymi lub mniejszymi uchwytami, aby zapewnić lepszy chwyt lub wyczucie. Dostosowanie narzędzi może zapewnić, że każdy będzie mógł uczestniczyć w pracy bez uszczerbku dla bezpieczeństwa lub jakości pracy.
⇒ Jak upewnić się, że wszyscy są prawidłowo poinformowani o wszystkich potencjalnych zagrożeniach?
Oprócz zapewnienia bezpiecznego środowiska i dostosowanego sprzętu, kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa ma specjalne szkolenie dla uczniów słabowidzących i niewidomych. Uczniowie powinni zostać poinstruowani, jak prawidłowo korzystać z narzędzi, pieców i innego sprzętu w laboratorium. Ponadto powinni być świadomi procedur bezpieczeństwa, takich jak właściwe stosowanie środków ochrony osobistej (takich jak rękawice lub maski) oraz bezpieczne obchodzenie się z chemikaliami używanymi w procesie ceramicznym. Nauczyciel lub opiekun pracowni powinien być dobrze przygotowany do zaspokojenia specyficznych potrzeb uczniów z niepełnosprawnością wzroku, zapewniając jasne i szczegółowe wyjaśnienia, w tym za pomocą języka niewerbalnego i opisów dotykowych.
⇒ Jak zapobiegać i łagodzić skutki związane z sytuacjami zagrożenia podczas warsztatów ceramicznych z uczniami z grupy V.I?
Każde pracownia ceramiczna powinna zostać poddana ocenie ryzyka w celu zidentyfikowania i złagodzenia potencjalnych sytuacji niebezpiecznych. Proces ten jest szczególnie ważny w środowisku integracyjnym, w którym potrzeby uczestników mogą się znacznie różnić.
Kontrola ryzyka powinna obejmować identyfikację potencjalnych sytuacji potknięcia lub upadku, właściwe przechowywanie i stosowanie materiałów i chemikaliów oraz odpowiednią wentylację obszaru pieca, aby zapobiec narażeniu na szkodliwe opary.
Dostępność przestrzeni w warsztatach ceramicznych
Podczas tworzenia warsztatów ceramicznych konieczne jest przyjęcie środków zapobiegawczych, które ułatwią pobyt uczniów z dysfunkcją wzroku w warsztatach. W tym względzie należy zdecydowanie zapewnić odpowiednio dostosowaną przestrzeń.(poza warunkami bezpieczeństwa i zapobiegania ryzyku opisanymi już w paragrafie 5.1).
Jak stworzyć dostępne warsztaty ceramiczne? Jak ustrukturyzować przestrzenie, jak zagwarantować odpowiedni projekt i aranżację przestrzeni?
Poniżej znajduje się kilka przydatnych instrukcji:
Umieszczenie etykiet z kontrastowymi czcionkami na meblach i powierzchniach w klasie może pomóc uczniom łatwiej je zidentyfikować. Etykiety powinny być umieszczone strategicznie, na przykład z przodu biurek lub z tyłu krzeseł.
Stworzenie dotykowej mapy klasy z płaskorzeźbami przedstawiającymi meble, biurka, drzwi i inne elementy otoczenia. Ta dotykowa mapa pozwoli uczniom lepiej zrozumieć układ klasy i ułatwi im nawigację.
Zastosowanie kontrastów kolorystycznych między ścianami, meblami i podłogami może sprawić, że obiekty będą bardziej wyraźne i łatwe do zidentyfikowania dla uczniów słabowidzących.
Zapewnij przewodniki dotykowe, takie jak taśmy lub smycze. Przewodniki te powinny być strategicznie rozmieszczone, aby pomóc uczniom w poruszaniu się po klasie. Mogą na przykład oznaczać bezpieczne trasy i określone obszary klasy.
Projekt oświetlenia warsztatów ceramicznych dla uczniów V.I.
Przy rozważaniu odpowiedniego środowiska dla ucznia z dysfunkcją wzroku kluczową rolę odgrywa oświetlenie. Należy ocenić kilka cech naturalnych i sztucznych źródeł światła, a także położenie i kąt powierzchni roboczej oraz rozmieszczenie materiałów w klasie.
Głównym celem jest zapewnienie odpowiedniego oświetlenia, bez nadmiernego, w razie potrzeby, unikania olśnienia i prawidłowego rozprowadzania światła w różnych zaangażowanych obszarach. W przypadku pracy wymagającej oglądania z bliska, odpowiednie oświetlenie jest niezbędne. Idealnie byłoby mieć bardziej skupione źródło światła nad powierzchnią roboczą, wraz z bardziej rozproszonym światłem, aby stworzyć równomiernie oświetlone środowisko.
Dobre oświetlenie w pobliżu wykonywanej pracy jest tak samo ważne, jak oświetlenie między pomieszczeniami lub z jednego punktu w tym samym pomieszczeniu do drugiego. Po pracy z bliska w jasnym, skupionym świetle, może być trudno szybko dostosować się do obszaru o niższym poziomie oświetlenia, ponieważ oczy potrzebują czasu, aby przyzwyczaić się do nowego poziomu światła.
Ponadto ważne jest, aby wziąć pod uwagę wpływ naturalnego oświetlenia w ciągu dnia, ponieważ może ono wpływać zarówno na ilość światła obecnego w pomieszczeniu, jak zobaczymy później, jak i na ruch na zewnątrz.
Dlatego właściwe zarządzanie oświetleniem, zarówno naturalnym, jak i sztucznym, ma kluczowe znaczenie dla stworzenia środowiska odpowiedniego do nauki i dobrego samopoczucia dzieci słabowidzących, biorąc pod uwagę ich specyficzne potrzeby wzrokowe.
Jakie są korzyści z zapewnienia światła dziennego podczas prowadzenia warsztatów ceramicznych z uczniami
V.I.?
Światło dzienne jest cennym źródłem oświetlenia, które często nie jest w pełni wykorzystywane. Aby jak najlepiej je wykorzystać, należy zastosować pewne sztuczki, takie jak użycie kurtyn świetlnych, które przepuszczają światło oraz utrzymywanie czystych i przezroczystych szyb okiennych. Kluczowe jest również rozmieszczenie mebli: ważne jest, aby ustawić je tak, aby nie blokowały przepływu światła z okien i minimalizowały odbicia w obszarze roboczym. Jednym z rozwiązań może być wpuszczenie światła zza ramion. Lampy stołowe lub podłogowe powinny być umieszczone z uwzględnieniem wcześniej podanych sugestii dotyczących rozmieszczenia mebli. Jeśli lampy są stałe, takie jak lampy sufitowe lub ścienne, warto pomyśleć o alternatywnej lokalizacji, która pozwoli na pewną mobilność, zwłaszcza gdy dni stają się krótsze, a ilość naturalnego światła zostanie zmniejszona.
Należy również zachować ostrożność przy umieszczaniu lamp w pobliżu telewizorów lub ekranów, ponieważ może to powodować bezpośrednie odbicia w oczach oraz zmniejszenie kontrastu i widoczności ekranu. Ogólny poziom oświetlenia w pomieszczeniu zależy nie tylko od użytych lamp, ale także od kolorów mebli, ścian, sufitu i podłogi. Wybrane kolory wpływają na ilość światła odbijanego w pomieszczeniu. Jasne kolory, takie jak jasnoszary, kremowy, delikatny żółty i biały, są wysoce odblaskowe i mogą odbijać do 75% światła padającego na powierzchnie w takich kolorach. Dlatego zaleca się stosowanie jasnych kolorów na ścianach i suficie w celu zwiększenia odbicia światła w przestrzeni i zwiększenia kontrastu z meblami i wyposażeniem.
Należy jednak pamiętać, że całkowicie biały pokój może powodować niepokojące odbicia dla niektórych osób z wadami wzroku. Aby jeszcze bardziej ułatwić orientację osobom słabowidzącym, można zasugerować użycie fryzu lub fryzu w górnej części ściany, na poziomie sufitu, aby ułatwić postrzeganie kształtu i wielkości pomieszczenia.
Dostępność materiałów w warsztatach ceramicznych
Praca w laboratorium ceramiki wymaga specjalnego przygotowania, zwłaszcza jeśli pracuje się z osobami słabowidzącymi. To specjalne przygotowanie wynika z dwóch powodów.
Po pierwsze, ważne jest, aby pamiętać, że doświadczenia życiowe osób widzących i słabowidzących są bardzo różne. Osoby, które nie doświadczyły niepełnosprawności jednego ze zmysłów lub niepełnosprawności ruchowej, czasami nie są w stanie wyobrazić sobie różnych potrzeb osób o różnych możliwościach i ograniczeniach wynikających z ich niepełnosprawności. Nie jest to zarzut wobec trenerów pracujących z osobami z dysfunkcją wzroku, ale wynik doświadczenia życiowego i nawyków, o których czasami po prostu nie myślimy. Skąd pełnosprawna osoba może wiedzieć, ile siły potrzeba, aby otworzyć drzwi, siedząc na wózku inwalidzkim, jeśli nigdy tego nie doświadczyła? Jak można poznać zakres przestrzeni fizycznej, w której można podnieść przedmiot z pozycji na wózku inwalidzkim? Skąd można wiedzieć, jak rozwałkować glinę, gdy się nie widzi?
Dlatego czasami praca z osobami niepełnosprawnymi może być nowym i zaskakującym doświadczeniem dla osób pełnosprawnych. W końcu zazwyczaj nie musimy zastanawiać się, jak opisać niebo czy kolory. Z kolei warsztaty w ramach projektu CARE to sytuacja, w której od samego początku powinniśmy być świadomi, że są ludzie, którzy nie widzieli tych samych rzeczy, co osoby widzące. Mogli nie widzieć różnych odcieni nieba, mogli nie widzieć kolorów kwiatów. Ich doświadczenia są dla osób widzących okazją do poszerzenia własnych horyzontów myślowych, ale wymagają specjalnego przemyślenia i przygotowania.
Drugim argumentem przemawiającym za odpowiednim przygotowaniem do pracy ceramicznej z osobami z dysfunkcją wzroku jest konieczność zapewnienia im bezpiecznych i komfortowych warunków pracy. Trzeba pamiętać, że należy przygotować takie warunki pracy, które zaspokoją potrzeby uczestników naszych warsztatów, ale też pozwolą nam mieć pełną kontrolę nad całym procesem twórczej pracy z gliną. Oznacza to, że trener powinien być skupiony na komunikatach płynących od uczestników (nie należy się spieszyć, trzeba przewidzieć odpowiednią ilość czasu na pomoc uczestnikom i stałą, wartościową komunikację) oraz musi być stale obecny w trakcie warsztatu ceramicznego (nie opuszczać pomieszczenia, w którym realizujemy warsztat). W praktyce oznacza to, że trener musi być w pełni przygotowany do każdego cyklu szkoleniowego, ponieważ w trakcie warsztatów nie będzie już czasu na przynoszenie dodatkowych pomocy dydaktycznych czy sprzętu, który może być nam potrzebny do pracy z ceramiką.
Ponadto przed wdrożeniem warsztatów ceramicznych upewnijmy się, że wszystkie poniższe punkty zostały spełnione.
Sprawdź czy:
Przygotowałeś wszystkie niezbędne materiały do pracy z ceramiką: glinę, podkładki, narzędzia niezbędne do pracy z gliną, takie jak wałki, przedmioty do odciskania wzorów, papier ścierny itp....
Przygotowałeś artykuły zapewniające higienę i bezpieczeństwo pracy, takie jak ręczniki papierowe lub chusteczki do rąk, miejsce, w którym można umyć ręce, materiały opatrunkowe na wypadek skaleczeń, fartuchy i rękawice zapewniające czystą pracę,
Przygotowałeś dokładny scenariusz zajęć i wszystkie niezbędne akcesoria do jego realizacji, na przykład: jeśli wykorzystujesz rośliny do zdobienia ceramiki, musisz mieć je przygotowane przed zajęciami, nie będzie możliwe ich zebranie podczas warsztatów, jeśli wykorzystujesz nagrania do realizacji zajęć, przygotuj je wcześniej,
Odpowiednio przygotowałeś przestrzeń studia do realizacji zajęć,
Masz odpowiednio zaplanowany czas na wdrożenie pracy z gliną.
Dostępność materiałów: specyficzne obchodzenie się z gliną
Podczas pracy z gliną musimy wziąć pod uwagę czas potrzebny na kolejne etapy warsztatu. Pracę rozpoczynamy z mokrą gliną. Musimy jednak pamiętać, że glina bardzo szybko wysycha, a im jest bardziej sucha, tym trudniej ją formować. Dlatego konieczne jest odpowiednie zabezpieczenie materiału, który chcemy wykorzystać na kolejnych warsztatach. Pozostałą po warsztatach glinę najlepiej szczelnie owinąć folią. Prace, które wykonają nasi uczestnicy, musimy pozostawić do całkowitego wyschnięcia. To, ile czasu nam to zajmie, zależy od dwóch czynników: wielkości naszych wyrobów oraz wilgotności powietrza. Małe płaskorzeźby wyschną szybciej niż duże rzeźby. Proces suszenia będzie również krótszy, gdy pracujemy przy słonecznej pogodzie. Przy deszczowej pogodzie czas przeznaczony na ten etap będzie dłuższy. Musimy zaplanować około 2 tygodni na wyschnięcie dzieł naszych uczestników. Wysuszone prace należy następnie wypolerować. Każdy uczestnik powinien zrobić to niezależnie, używając papieru ściernego. To artysta decyduje, jaką fakturę powinna mieć rzeźba. Szlifowanie nie zajmuje dużo czasu, ale wymaga planowania. Wypiaskowane produkty wymagają wypalenia. Wypalanie to trudny i niebezpieczny proces. Wymaga również specjalistycznego sprzętu (piec ceramiczny). Zadanie to najlepiej powierzyć profesjonalistom - czyli zawodowym ceramikom pracującym w swoich pracowniach. Proces wypalania w pracowni ceramicznej trwa od 24 do 36 godzin, ale warto zaplanować na to minimum 3-4 dni. Czasu wymaga również przywiezienie i odebranie wypalonych prac. W zależności od naszych planów, kolejnym etapem pracy z gliną będzie szkliwienie. Jest to etap, który nie wymaga wiele czasu. Szkliwienie polega na malowaniu prac szkliwem, które ma postać farby na bazie wody. Poszkliwione dzieła wymagają jednak ponownego wypalenia. Dlatego warto pamiętać o zaplanowaniu serii warsztatów z odpowiednim zapasem czasu potrzebnym na ich realizację.
Organizacja przestrzeni do pracy z gliną jest kluczowa. Przede wszystkim konieczne jest takie rozmieszczenie mebli, sprzętu i obszarów roboczych, które zapewni swobodę ruchów i bezpieczeństwo osobom słabowidzącym. Istnieją pewne zasady, o których wiemy, że mają ogromne znaczenie w pracy z osobami słabowidzącymi. Po pierwsze i najważniejsze, jak najmniej schodów, ustępów podłogowych i przeszkód na drogach komunikacyjnych. Ciasne pomieszczenia utrudniają pracę. Wszystkie niezbędne akcesoria, narzędzia i materiały powinny znajdować się w zasięgu ręki uczestników. Jednak najważniejsza zasada organizacji przestrzeni brzmi - raz ustalona zasada organizacji przestrzeni musi być stała i niezmienna. Raz ustalone, wygodne sposoby rozmieszczenia mebli i materiałów powinny być powielane na każdym kolejnym spotkaniu. Przestrzeń nie powinna być reorganizowana na kolejnych zajęciach, ponieważ uczestnicy z dysfunkcją wzroku będą musieli na bieżąco uczyć się zasad poruszania się w miejscu pracy. Jest to bardzo ważne.
Jeśli chcesz sprawdzić, czy Twój pomysł na organizację przestrzeni jest właściwy, wykonaj następujące ćwiczenie: zawiąż sobie oczy i spróbuj powoli przejść przez salę warsztatową, usiąść przy stole i wykonać podstawowe czynności związane z pracą z gliną, tj. sięgnąć po glinę, wałek i narzędzia do pracy z gliną. Jeśli ci się to uda, twoi uczestnicy poradzą sobie lepiej, ponieważ mają własne unikalne doświadczenie życiowe. Dobrym pomysłem jest również skonsultowanie z uczestnikami zasad organizacji przestrzeni. Zapytaj ich o zdanie i wspólnie ustalcie, czy warto coś zmienić. Być może każdy chce mieć swój zestaw narzędzi niezbędnych do pracy z gliną, być może chce siedzieć w różnych miejscach. Warto porozmawiać o wszystkim na pierwszych zajęciach i trzymać się tych zasad do końca kursu.
I wreszcie. Cały czas myśl o swoich uczestnikach. Jeśli sięgasz po narzędzie - odłóż je na miejsce, które wspólnie ustaliliście. Jeśli przesuwasz krzesło - odłóż je w taki sposób, aby nie stanowiło przeszkody w przejściach. Pamiętaj, że uczestnicy mogą nie zauważyć krzesła, które nagle pojawiło się w innym miejscu niż było to zaplanowane.
Integracja i rozwój osobisty podczas warsztatów ceramicznych z uczniami z V.I.
Realizując warsztaty z osobami z dysfunkcją wzroku musimy być cierpliwi, otwarci na potrzeby innych uczestników i kierować się zasadą - nie liczy się czas i szybkość wykonania zadania, ważniejsza jest dobra komunikacja i wzajemne zrozumienie. Warsztaty ceramiczne zaprogramowane są w taki sposób, aby wzmocnić kompetencje psychologiczne, społeczne, manualne i zawodowe uczestników, a twórcze działania z gliną są tłem dla każdego z przygotowanych bloków tematycznych. Praca z gliną ma również służyć wzajemnemu zrozumieniu, rozwojowi osobistemu, poczuciu dumy z własnych osiągnięć w sztuce ceramicznej oraz być źródłem przyjemności. Glina ma różne oblicza, na początku jest mokra, potem wygładzona lub ozdobiona wzorem, po wyschnięciu twarda i chropowata, po wypaleniu mocna i szorstka, po szkliwieniu gładka i chłodna w dotyku. To wszystko są wrażenia sensoryczne, o których warto rozmawiać, by doświadczać ich świadomie. Ponadto takie rozmowy i dzielenie się wrażeniami tworzą coraz lepszą atmosferę do współpracy. Im dłużej się razem pracuje, tym bardziej pogłębia się atmosfera zrozumienia i szczerości. Bardzo ważne są tutaj fizyczne relacje tworzące się między uczestnikami a trenerem. Staraj się je rozwijać, aby uczestnicy warsztatów mieli zaufanie do Ciebie i do siebie nawzajem oraz zwracaj uwagę na zasady wzajemnego szacunku. Wzbogacenie naszych zadań szkoleniowych o psychologiczne mechanizmy zaangażowania pozwoli nam osiągnąć cele naszego projektu.
Najważniejszym zadaniem nauczyciela jest osiągnięcie wyznaczonego celu zajęć. Aby tak się stało, konieczne jest:
Dobre przygotowanie merytoryczne i organizacyjne trenera (ustalenie celów i scenariusza zajęć,
odpowiednia organizacja miejsca pracy i przestrzeni),
Właściwa, cierpliwa i efektywna komunikacja z uczestnikami oraz dbałość o jasne przekazywanie instrukcji, planowanych zadań i zasad pracy.
Skuteczna komunikacja jest dość uniwersalną zasadą w pracy trenera, ale zawsze warto przypomnieć kilka jej reguł. W projekcie CARE chcielibyśmy zwrócić szczególną uwagę na te cztery reguły.
Warto przeprowadzić na pierwszym spotkaniu tzw. "zawarcie kontraktu" zasad komunikacji i współpracy, zanotować je i odnieść do wspólnie ustalonych zasad. Od uczestników zależy, co jest dla nich ważne, a czego nie chcą doświadczać. Być może zasady te będą zaskakujące dla osób widzących. Ważne jest, aby grupa wraz z trenerem zgodziła się na wiążący "kontrakt" w trakcie zajęć i zadbała o jego realizację.
Trener powinien jasno przekazywać instrukcje pracy i cele szkoleniowe oraz upewniać się, że wszyscy za każdym razem prawidłowo rozumieją zadanie.
Warto nadać priorytet czasowi spędzonemu na słuchaniu siebie nawzajem i dbaniu o właściwą komunikację na rzecz zadań związanych z przekazywaniem wiedzy lub pracą twórczą. Wskazany jest brak pośpiechu. Warto dbać o komfort każdego uczestnika, a nie realizować zaplanowany plan lekcji. Czasem trzeba z czegoś zrezygnować, aby główne zadanie zostało zrealizowane efektywnie. Warto być elastycznym.
W komunikacji należy przestrzegać zasady otwartości, empatii i uznawania różnych punktów widzenia. W pracy kreatywnej każde rozwiązanie jest dobre, nie ma złych odpowiedzi.
W tym celu wstępna wiedza nauczycieli na temat różnych rodzajów upośledzenia wzroku i różnych podejść do nauczania pozwoli im zaplanować integracyjne i dostępne zajęcia edukacyjne oraz programy nauczania dla wszystkich uczniów.
W szczególności zaangażowanie słabowidzących młodych ludzi, uczniów V.I., w warsztaty ceramiczne jest również przedstawiane jako nieformalne podejście do nauczania, ale z ogromnymi korzyściami. W rzeczywistości zaangażowanie słabowidzących młodych ludzi w grupie wzrasta dzięki warsztatowej "aktywności empirycznej", która poprawia rozwój zmysłów, w szczególności dotyku. Wykorzystanie materiałów audio i narzędzi pomocy cyfrowej (w tym technologii wspomagających) umożliwia również przeciwdziałanie barierom w uczeniu się i integracji społecznej związanym z brakiem wzroku przez uczniów z niepełnosprawnością wzroku, zapewniając w ten sposób ich aktywne uczestnictwo i budowanie zespołu.
Wreszcie, podręcznik podkreśla znaczenie zarządzania przestrzeniami i tworzenia bezpiecznych środowisk uczenia się dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną, aby zapewnić, że nauka odbywa się we właściwych środkach bezpieczeństwa i w najbardziej przyjaznych warunkach dla odbiorców o bardzo specyficznych potrzebach fizycznych, medycznych, psychologicznych i psychicznych.
Bibliografia
Wersja ICD-10:2016. (n.d.). Retrieved August 28, 2023, from https://icd.who.int/browse10/2016/en#/H53-H54
VISION. (n.d.). Retrieved August 30, 2023, from https://www.vision-erasmusplus.eu/pages/training.php
Attraverso la manipolazione dell'argilla, i giovani imparano a esprimere le proprie emozioni anche in modo non verbale e rappresenta quindi un modo molto particolare per esplorare i sentimenti e le emozioni interiori. L'uso dei sensi, in particolare del tatto, è molto importante anche per coinvolgere i giovani con disabilità visiva che vivono una situazione di isolamento e marginalità sociale. Alcuni dei benefici riconosciuti in termini di sviluppo dell'intelligenza emotiva sono: la consapevolezza di sé, in quanto il lavoro con l'argilla incoraggia l'introspezione e l'auto- riflessione; la regolazione delle emozioni, in quanto l'argilla può essere usata come pratica di mindfulness, aiutando gli individui a focalizzare la loro attenzione sul momento presente; l'empatia, in quanto gli individui interpretano le creazioni in argilla degli altri e possono comprendere meglio le emozioni e le esperienze dei loro coetanei; la promozione delle relazioni interpersonali e delle abilità sociali, in quanto il lavoro insieme su opere d'arte creative incoraggia la comunicazione e il team building tra i giovani. In generale, quindi, la lavorazione della ceramica fornisce un approccio veramente olistico alla guarigione e alla crescita emotiva personale.
La lavorazione della ceramica ha anche innumerevoli benefici per lo sviluppo delle capacità psicomotorie dei giovani e, in particolare, viene stimolata la capacità sensoriale, soprattutto il tatto. La lavorazione della ceramica richiede anche una buona coordinazione manuale e, in generale, favorisce un maggiore controllo e rafforzamento dei muscoli delle mani, delle dita e dei polsi. Migliora anche la precisione motoria e ha molti benefici in termini di postura ed ergonomia.
In un contesto di educazione non formale, la lavorazione della ceramica può essere utilizzata come attività di gruppo per favorire il team building e quindi migliorare le capacità relazionali e interpersonali dei giovani in termini di: comunicazione, collaborazione attraverso l'assistenza reciproca per risolvere meglio i problemi, risoluzione dei conflitti attraverso la gestione dei disaccordi e il mantenimento di un'atmosfera di lavoro armoniosa. Vengono inoltre sviluppate molte altre competenze, tra cui quelle imprenditoriali: i giovani impiegati nei laboratori di ceramica rafforzano la loro capacità di generare idee creative e innovative, di prendere decisioni, di affrontare sfide e battute d'arresto, di risolvere un problema, di lavorare in gruppo, di fare rete, ecc.
Infine, la ceramica, in quanto forma d'arte e artigianato, può offrire diverse opportunità di lavoro ai giovani in diversi settori di attività. I giovani che hanno un interesse per la ceramica possono diventare futuri artigiani e artigiane, progettando i loro prodotti e vendendoli sul mercato. I prodotti ceramici, essendo di vario utilizzo, possono essere venduti a diversi clienti in vari settori, dalla ristorazione al turismo, ecc. ma anche, ad esempio, per realizzare componenti per sanitari, elettronica, ecc. Inoltre, la ceramica può essere un percorso professionale gratificante e appagante per i giovani, consentendo loro di combinare la creatività con l'imprenditorialità e di contribuire alla conservazione dell'artigianato tradizionale nei loro Paesi.
È inoltre importante sperimentare nuovi tipi di ceramica e nuovi materiali per offrire sempre prodotti moderni e all'avanguardia, ma anche esplorare pratiche sostenibili ed ecologiche nella ceramica (ad esempio, come convertire un prodotto in un nuovo prodotto, come scegliere polveri naturali e poco tossiche, ecc.)
In questo Manuale, i partner di C.A.R.E hanno evidenziato tutti questi aspetti positivi, legati alla lavorazione della ceramica, sul benessere psicofisico, sul benessere mentale, sul benessere
lavorativo del tutto. È stato adottato dunque un approccio olistico all'arte della ceramica. La ceramica, d’altronde, promuove diverse competenze trasversali ed è quindi una pratica di apprendimento non formale molto innovativa e di facile applicazione, che permette di coinvolgere dunque anche i giovani con disabilità visiva.