R2_PL

La pratica della ceramica può sviluppare l’intelligenza emotiva dei giovani, rafforzando la loro autostima e migliorando il modo in cui interagiscono con se stessi e con gli altri. Attraverso la manipolazione dell’argilla, i giovani imparano a esprimere le proprie emozioni anche in modo non verbale e rappresenta quindi un modo molto particolare per esplorare i sentimenti e le emozioni interiori. L’uso dei sensi, in particolare del tatto, è molto importante anche per coinvolgere i giovani con disabilità visiva che vivono una situazione di isolamento e marginalità sociale. Alcuni dei benefici riconosciuti in termini di sviluppo dell’intelligenza emotiva sono: la consapevolezza di sé, in quanto il lavoro con l’argilla incoraggia l’introspezione e l’auto- riflessione; la regolazione delle emozioni, in quanto l’argilla può essere usata come pratica di mindfulness, aiutando gli individui a focalizzare la loro attenzione sul momento presente; l’empatia, in quanto gli individui interpretano le creazioni in argilla degli altri e possono comprendere meglio le emozioni e le esperienze dei loro coetanei; la promozione delle relazioni interpersonali e delle abilità sociali, in quanto il lavoro insieme su opere d’arte creative incoraggia la comunicazione e il team building tra i giovani. In generale, quindi, la lavorazione della ceramica fornisce un approccio veramente olistico alla guarigione e alla crescita emotiva personale. La lavorazione della ceramica ha anche innumerevoli benefici per lo sviluppo delle capacità psicomotorie dei giovani e, in particolare, viene stimolata la capacità sensoriale, soprattutto il tatto. La lavorazione della ceramica richiede anche una buona coordinazione manuale e, in generale, favorisce un maggiore controllo e rafforzamento dei muscoli delle mani, delle dita e dei polsi. Migliora anche la precisione motoria e ha molti benefici in termini di postura ed ergonomia. In un contesto di educazione non formale, la lavorazione della ceramica può essere utilizzata come attività di gruppo per favorire il team building e quindi migliorare le capacità relazionali e interpersonali dei giovani in termini di: comunicazione, collaborazione attraverso l’assistenza reciproca per risolvere meglio i problemi, risoluzione dei conflitti attraverso la gestione dei disaccordi e il mantenimento di un’atmosfera di lavoro armoniosa. Vengono inoltre sviluppate molte altre competenze, tra cui quelle imprenditoriali: i giovani impiegati nei laboratori di ceramica rafforzano la loro capacità di generare idee creative e innovative, di prendere decisioni, di affrontare sfide e battute d’arresto, di risolvere un problema, di lavorare in gruppo, di fare rete, ecc. Infine, la ceramica, in quanto forma d’arte e artigianato, può offrire diverse opportunità di lavoro ai giovani in diversi settori di attività. I giovani che hanno un interesse per la ceramica possono diventare futuri artigiani e artigiane, progettando i loro prodotti e vendendoli sul mercato. I prodotti ceramici, essendo di vario utilizzo, possono essere venduti a diversi clienti in vari settori, dalla ristorazione al turismo, ecc. ma anche, ad esempio, per realizzare componenti per sanitari, elettronica, ecc. Inoltre, la ceramica può essere un percorso professionale gratificante e appagante per i giovani, consentendo loro di combinare la creatività con l’imprenditorialità e di contribuire alla conservazione dell’artigianato tradizionale nei loro Paesi. È inoltre importante sperimentare nuovi tipi di ceramica e nuovi materiali per offrire sempre prodotti moderni e all’avanguardia, ma anche esplorare pratiche sostenibili ed ecologiche nella ceramica (ad esempio, come convertire un prodotto in un nuovo prodotto, come scegliere polveri naturali e poco tossiche, ecc.) In questo Manuale, i partner di C.A.R.E hanno evidenziato tutti questi aspetti positivi, legati alla lavorazione della ceramica, sul benessere psicofisico, sul benessere mentale, sul benessere lavorativo del tutto. È stato adottato dunque un approccio olistico all’arte della ceramica. La ceramica, d’altronde, promuove diverse competenze trasversali ed è quindi una pratica di apprendimento non formale molto innovativa e di facile applicazione, che permette di coinvolgere dunque anche i giovani con disabilità visiva.

Niniejszy podręcznik pomaga nauczycielom w radzeniu sobie z słabowidzącymi młodymi ludźmi w celu zaspokojenia ich potrzeb, nie tylko potrzeb związanych z ich specyficznym stanem, ale także potrzeb związanych z tym, jak lepiej wyrażać siebie i wymieniać się z członkami grupy, a tym samym czuć się bardziej zintegrowanym i mniej wykluczonym społecznie. W tym celu wstępna wiedza nauczycieli na temat różnych rodzajów upośledzenia wzroku i różnych podejść do nauczania pozwoli im zaplanować integracyjne i dostępne zajęcia edukacyjne oraz programy nauczania dla wszystkich uczniów. W szczególności zaangażowanie słabowidzących młodych ludzi, uczniów V.I., w warsztaty ceramiczne jest również przedstawiane jako nieformalne podejście do nauczania, ale z ogromnymi korzyściami. W rzeczywistości zaangażowanie słabowidzących młodych ludzi w grupie wzrasta dzięki warsztatowej “aktywności empirycznej”, która poprawia rozwój zmysłów, w szczególności dotyku. Wykorzystanie materiałów audio i narzędzi pomocy cyfrowej (w tym technologii wspomagających) umożliwia również przeciwdziałanie barierom w uczeniu się i integracji społecznej związanym z brakiem wzroku przez uczniów z niepełnosprawnością wzroku, zapewniając w ten sposób ich aktywne uczestnictwo i budowanie zespołu. Wreszcie, podręcznik podkreśla znaczenie zarządzania przestrzeniami i tworzenia bezpiecznych środowisk uczenia się dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną, aby zapewnić, że nauka odbywa się we właściwych środkach bezpieczeństwa i w najbardziej przyjaznych warunkach dla odbiorców o bardzo specyficznych potrzebach fizycznych, medycznych, psychologicznych i psychicznych.   Bibliografia Wersja ICD-10:2016. (n.d.). Retrieved August 28, 2023, from https://icd.who.int/browse10/2016/en#/H53-H54 VISION. (n.d.). Retrieved August 30, 2023, from https://www.vision-erasmusplus.eu/pages/training.php

Zapewnienie środowiska uczenia się, które jest integracyjne, bezpieczne i promuje dobre samopoczucie, jest jednym z priorytetów określonych przez partnerów projektu CARE. W szczególności, poprzez stworzenie warsztatów ceramicznych, partnerzy zaangażują młode osoby słabowidzące w nowe, wciągające i interaktywne doświadczenia edukacyjne. Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, że prowadzenie warsztatów ceramicznych z słabowidzącymi młodymi ludźmi wiąże się również z potencjalnym ryzykiem związanym z bezpieczeństwem, które należy przewidzieć i unikać go w miarę możliwości. W poniższych akapitach przeanalizujemy różne rodzaje zagrożeń, aby pomóc nauczycielom jak najlepiej im zapobiegać podczas warsztatów ceramicznych. Zbadamy również, jak upewnić się, że warsztaty ceramiczne są w jak największym stopniu inkluzywne, koncentrując się na tym, jak zarządzać przestrzeniami, aby zapewnić dostępność młodym osobom słabowidzącym dołączającym do warsztatów ceramicznych.     Bezpieczeństwo w warsztacie ceramicznym Ceramika to fascynująca sztuka, która oferuje wiele możliwości kreatywności i ekspresji artystycznej. Jednak podczas pracy z gliną, piecami i narzędziami bezpieczeństwo musi być głównym priorytetem, zwłaszcza w warsztatach z udziałem osób słabowidzących. Ta pierwsza część tekstu skupi się na znaczeniu środków bezpieczeństwa w integracyjnych warsztatach garncarskich, w których każdy krok jest dostosowany do zapewnienia bezpiecznego i dostępnego środowiska dla wszystkich uczniów z niepełnosprawnością wzroku.   ⇒ Jak zagwarantować bezpieczne i dostępne środowisko dla wszystkich uczestników V.I.? Kluczowym pierwszym krokiem w zapewnieniu bezpieczeństwa w pracowni ceramicznej dla uczniów słabowidzących i niewidomych jest stworzenie bezpiecznego i dostępnego środowiska. Oznacza to usunięcie fizycznych przeszkód z przestrzeni roboczej, zapewnienie, że ścieżki są dobrze zdefiniowane i wolne od niebezpiecznych przedmiotów oraz upewnienie się, że cały sprzęt i narzędzia są zorganizowane w systematyczny sposób. Powierzchnie robocze powinny być rozróżnialne dotykowo, a zastosowanie kontrastu kolorystycznego może pomóc słabowidzącym uczniom łatwiej zlokalizować narzędzia i przedmioty. Ponadto ważne jest, aby uczniowie otrzymali odpowiednie szkolenie w zakresie orientacji w przestrzeni, aby mogli bezpiecznie poruszać się podczas ćwiczeń.   ⇒ Jakie narzędzia i sprzęt są najlepsze dla uczestników V.I. zaangażowanych w warsztaty ceramiczne? W warsztatach ceramicznych dla uczniów słabowidzących i niewidomych kluczowe znaczenie ma zapewnienie dostosowanych narzędzi i sprzętu, aby każdy mógł bezpiecznie i skutecznie uczestniczyć w zajęciach. Na przykład narzędzia do kształtowania i koła garncarskie mogą być oznaczone wypukłymi etykietami lub kodami dotykowymi, aby pomóc uczniom w ich łatwej identyfikacji. Ponadto niektórzy uczniowie mogą wymagać narzędzi z większymi lub mniejszymi uchwytami, aby zapewnić lepszy chwyt lub wyczucie. Dostosowanie narzędzi może zapewnić, że każdy będzie mógł uczestniczyć w pracy bez uszczerbku dla bezpieczeństwa lub jakości pracy.   ⇒ Jak upewnić się, że wszyscy są prawidłowo poinformowani o wszystkich potencjalnych zagrożeniach? Oprócz zapewnienia bezpiecznego środowiska i dostosowanego sprzętu, kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa ma specjalne szkolenie dla uczniów słabowidzących i niewidomych. Uczniowie powinni zostać poinstruowani, jak prawidłowo korzystać z narzędzi, pieców i innego sprzętu w laboratorium. Ponadto powinni być świadomi procedur bezpieczeństwa, takich jak właściwe stosowanie środków ochrony osobistej (takich jak rękawice lub maski) oraz bezpieczne obchodzenie się z chemikaliami używanymi w procesie ceramicznym. Nauczyciel lub opiekun pracowni powinien być dobrze przygotowany do zaspokojenia specyficznych potrzeb uczniów z niepełnosprawnością wzroku, zapewniając jasne i szczegółowe wyjaśnienia, w tym za pomocą języka niewerbalnego i opisów dotykowych.   ⇒ Jak zapobiegać i łagodzić skutki związane z sytuacjami zagrożenia podczas warsztatów ceramicznych z uczniami z grupy V.I? Każde pracownia ceramiczna powinna zostać poddana ocenie ryzyka w celu zidentyfikowania i złagodzenia potencjalnych sytuacji niebezpiecznych. Proces ten jest szczególnie ważny w środowisku integracyjnym, w którym potrzeby uczestników mogą się znacznie różnić. Kontrola ryzyka powinna obejmować identyfikację potencjalnych sytuacji potknięcia lub upadku, właściwe przechowywanie i stosowanie materiałów i chemikaliów oraz odpowiednią wentylację obszaru pieca, aby zapobiec narażeniu na szkodliwe opary.     Dostępność przestrzeni w warsztatach ceramicznych Podczas tworzenia warsztatów ceramicznych konieczne jest przyjęcie środków zapobiegawczych, które ułatwią pobyt uczniów z dysfunkcją wzroku w warsztatach. W tym względzie należy zdecydowanie zapewnić odpowiednio dostosowaną przestrzeń.(poza warunkami bezpieczeństwa i zapobiegania ryzyku opisanymi już w paragrafie 5.1). Jak stworzyć dostępne warsztaty ceramiczne? Jak ustrukturyzować przestrzenie, jak zagwarantować odpowiedni projekt i aranżację przestrzeni? Poniżej znajduje się kilka przydatnych instrukcji: Umieszczenie etykiet z kontrastowymi czcionkami na meblach i powierzchniach w klasie może pomóc uczniom łatwiej je zidentyfikować. Etykiety powinny być umieszczone strategicznie, na przykład z przodu biurek lub z tyłu krzeseł. Stworzenie dotykowej mapy klasy z płaskorzeźbami przedstawiającymi meble, biurka, drzwi i inne elementy otoczenia. Ta dotykowa mapa pozwoli uczniom lepiej zrozumieć układ klasy i ułatwi im nawigację. Zastosowanie kontrastów kolorystycznych między ścianami, meblami i podłogami może sprawić, że obiekty będą bardziej wyraźne i łatwe do zidentyfikowania dla uczniów słabowidzących. Zapewnij przewodniki dotykowe, takie jak taśmy lub smycze. Przewodniki te powinny być strategicznie rozmieszczone, aby pomóc uczniom w poruszaniu się po klasie. Mogą na przykład oznaczać bezpieczne trasy i określone obszary klasy.     Projekt oświetlenia warsztatów ceramicznych dla uczniów V.I. Przy rozważaniu odpowiedniego środowiska dla ucznia z dysfunkcją wzroku kluczową rolę odgrywa oświetlenie. Należy ocenić kilka cech naturalnych i sztucznych źródeł światła, a także położenie i kąt powierzchni roboczej oraz rozmieszczenie materiałów w klasie. Głównym celem jest zapewnienie odpowiedniego oświetlenia, bez nadmiernego, w razie potrzeby, unikania olśnienia i prawidłowego rozprowadzania światła w różnych zaangażowanych obszarach. W przypadku pracy wymagającej oglądania z bliska, odpowiednie oświetlenie jest niezbędne. Idealnie byłoby mieć bardziej skupione źródło światła nad powierzchnią roboczą, wraz z bardziej rozproszonym światłem, aby stworzyć równomiernie oświetlone środowisko. Dobre oświetlenie w pobliżu wykonywanej pracy jest tak samo ważne, jak oświetlenie między pomieszczeniami lub z jednego punktu w tym samym pomieszczeniu do drugiego. Po pracy z bliska w jasnym, skupionym świetle, może być trudno szybko dostosować się do obszaru o niższym poziomie oświetlenia, ponieważ oczy potrzebują czasu, aby przyzwyczaić się do nowego poziomu światła. Ponadto ważne jest, aby wziąć pod uwagę wpływ naturalnego oświetlenia w ciągu dnia, ponieważ może ono wpływać zarówno na ilość światła obecnego w pomieszczeniu, jak zobaczymy później, jak i na ruch na zewnątrz. Dlatego właściwe zarządzanie oświetleniem, zarówno naturalnym, jak i sztucznym, ma kluczowe znaczenie dla stworzenia środowiska odpowiedniego do nauki i dobrego samopoczucia dzieci słabowidzących, biorąc pod uwagę ich specyficzne potrzeby wzrokowe.   Jakie są korzyści z zapewnienia światła dziennego podczas prowadzenia warsztatów ceramicznych z uczniami V.I.? Światło dzienne jest cennym źródłem oświetlenia, które często nie jest w pełni wykorzystywane. Aby jak najlepiej je wykorzystać, należy

Aby zapewnić maksymalny sukces integracyjnego doświadczenia edukacyjnego dla wszystkich uczniów, konieczne jest stworzenie skutecznego środowiska uczenia się, które jest kompleksowe zarówno pod względem zasobów pedagogicznych (materiałów, spersonalizowanych treści itp.), jak i podejścia do nauczania, które uwzględni specyficzne potrzeby każdego ucznia V.I. W szczególności, gdy mamy do czynienia z uczniami z niepełnosprawnością wzrokową, należy wziąć pod uwagę, że ich rozwój osobisty i podejście do uczenia się mogą przebiegać w innych ramach czasowych niż w przypadku innych uczniów, a zatem konieczne jest wspieranie i utrwalanie percepcji dotykowej. Ponadto konieczne jest zapewnienie, że otaczająca przestrzeń jest specjalnie dostosowana do ich potrzeb. Zapewnienie środowiska sprzyjającego włączeniu społecznemu, w którym narzędzia i zasoby są odpowiednio dostępne i użyteczne, będzie miało kluczowe znaczenie dla promowania owocnej i stymulującej nauki dla wszystkich uczniów z niepełnosprawnością wzroku. Dobrze zorganizowane środowisko uczenia się, zdolne do dostosowania się do indywidualnych potrzeb, pomoże stworzyć przyjazne i integracyjne środowisko edukacyjne, w którym każdy uczeń będzie miał możliwość rozwijania swoich umiejętności w pełni.     “Dotykanie to uczenie się”: multisensoryczne podejście wspierające integrację uczniów V.I. W konstrukcji aktu percepcyjnego osoby niewidomej, dotyk odgrywa dominującą funkcję syntezy, ale jest również połączony ze słuchem i innymi zmysłami podczas eksploracji otaczającego środowiska. Jak stwierdza Cottini (Cottini, 2008), “podczas gdy dotyk pozwala na ocenę kształtów obiektów, słuch zapewnia osobie niewidomej kryteria kierunku i orientacji”. W związku z tym konieczne jest zapewnienie niewidomemu dziecku interwencji w zakresie edukacji motorycznej, które koncentrują się na strukturyzacji i integracji schematu ciała. Proces ten pozwala dziecku rozwinąć “świadomość własnego ciała wzbogaconą o percepcję przestrzeni i postaw”. Celem takich interwencji jest zapewnienie dziecku z dysfunkcją wzroku umiejętności potrzebnych do zrozumienia otaczającego go świata, interakcji z nim oraz samodzielnego i bezpiecznego poruszania się. Ten rodzaj edukacji motorycznej jest niezbędny do wspierania ogólnego rozwoju dziecka i pomagania mu w pokonywaniu wyzwań związanych z brakiem wzroku, umożliwiając mu pełne uczestnictwo w codziennych zajęciach edukacyjnych. Dzieci niewidome lub słabowidzące wymagają specjalnych pomocy, aby mogły samodzielnie czytać i pisać. Do najczęściej używanych narzędzi należą alfabet Braille’a, materiały wypukłe, książki mówione i systemy zamiany tekstu na mowę. Ponadto mogą one korzystać z różnych urządzeń technologicznych dostosowanych do stopnia ich niepełnosprawności wzroku. Kiedy jeden z kanałów sensorycznych jest upośledzony lub całkowicie go brakuje, nasz system poznawczy wykazuje niezwykłą plastyczność, umożliwiając wyrafinowany rozwój innych zmysłów. W przypadkach, gdy wzrok jest upośledzony lub całkowicie nieobecny, dziecko będzie polegać głównie na dotyku, a następnie słuchu, aby orientować się i uczyć o otaczającym je świecie. Tworzenie percepcyjnie dostępnych i integracyjnych przestrzeni dla dziecka z niepełnosprawnością wzroku oznacza tworzenie warunków środowiskowych, które ułatwiają rozwój autonomii osobistej, uczenie się i interakcje społeczne. Na przykład w klasie istnieją natychmiast dostrzegalne elementy, które sugerują pewien sposób myślenia o działaniach edukacyjnych: organizacja przestrzeni, rozmieszczenie ławek i biurka, wykorzystanie ścian oraz obecność lub brak niektórych narzędzi to tylko niektóre z cech strukturalnych, które przyczyniają się do wpływania na sposoby działania i relacje między podmiotami żyjącymi w tym kontekście.

Aby zbliżyć się do słabowidzących uczestników edukacji, musimy spojrzeć na wszystkie aspekty uczenia się. Obejmuje to działania, komunikację werbalną, komunikację emocjonalną i komunikację przestrzenną, aby uniknąć ich izolacji społecznej i zapewnić większą interakcję społeczną. W niniejszym podręczni zostały zebrane, zgromadzone I przedstawione wytyczne dotyczące edukacji osób z dysfunkcją wzroku. Właściwa edukacja i włączanie uczniów wymagają odpowiedniego przygotowania ze strony nauczycieli do każdej lekcji lub spotkania z dziećmi o różnych potrzebach. Wykazano, że ślepota jest głównym czynnikiem stresogennym, ponieważ powoduje niekontrolowane poczucie “beznadziejności”. Uczucie to wydaje się pojawiać, gdy osoby zdają sobie sprawę, że wydarzenia w ich codziennym życiu są niezależne od ich działań i często rozwijają poczucie zależności od innych oraz utraty własnej autonomii i poczucia własnej wartości. Może to wyjaśniać “niestabilność emocjonalną” obserwowaną u wielu osób niewidomych. Poniżej znajduje się kilka przydatnych wskazówek i instrukcji dla nauczycieli na temat tego, jak wspierać naukę wśród uczniów V.I.     1)     Poprawa interakcji społecznych i umiejętności interpersonalnych, zapewnienie dostępności i unikanie izolacji społecznej. Zapewnienie szerokiej gamy dotykowych doświadczeń edukacyjnych W procesie edukacyjnym mogą być stosowane alternatywne zajęcia/ćwiczenia, takie jak audiobooki i podcasty, eksploracja przyrody. Jeśli konieczne jest umieszczenie programu zajęć w pokoju, należy umieścić go na dużym, jasnym kartonie, z powiększonymi literami, kształtami 3D lub w alfabecie Braille’a. Korzystanie z technologii wspomagających, np. wyświetlaczy brajlowskich i czytników ekranu (dostępnych również w dokumentach Word) Poświęcenie więcej czasu na ćwiczenia i zajęcia warsztatowe i bycie cierpliwym. Wykazywanie się chęcią i życzliwością przez asystentów i trenerów. Jeśli ćwiczenie obejmuje teksty, flipcharty lub każdą “czynność pisania”, należy pamiętać o dużych literach i frazach na matrycy-flipcharcie, aby były zrozumiałe dla wszystkich uczestników. Ponadto, jeśli używasz dużych kartonów, pamiętaj, że kontrasty kolorów są najbardziej pomocne dla osób słabowidzących. Powiększanie dokumentów obrazów, zdjęć, które muszą zostać wydrukowane. Okazywanie tolerancji i zrozumienia, gdy uczniowie znajdują się w stresującej sytuacji, wykonując zadania lub poznając miejsce i innych ludzi. Udzielaj wsparcia uczestnikom, kiedy tego potrzebują. Jeśli nie wiesz, jak coś zrobić, nie wahaj się zapytać ich, jak to zrobić – są ekspertami!   2)     Wzmocnienie pozytywnej komunikacji bez przemocy Nauczyciele-trenerzy-asystenci powinni zawsze zwracać się do uczestników po imieniu i unikać słów takich jak “ty”, “dziecko”, ale także identyfikować swoją tożsamość, na przykład: “Cześć John, jestem Zoe, twoja nauczycielka, jak się dzisiaj masz?”. Głos i mowa asystentów/nauczycieli powinny być zawsze spokojne i zrozumiałe. Zachęcaj do bezpośredniego dialogu między uczestnikami. Zwracając się do nich, używaj normalnego tonu i głośności. Nie używaj abstrakcyjnych zwrotów. Bądź jak najbardziej konkretny, np. John, proszę podaj mi długopis. Gdy prosisz o podanie Ci czegoś przez słabowidzącego lub niewidomego ucznia/uczestnika, stań po jego prawej lub lewej stronie. Nigdy nie stój za nim, aby zrozumiał, z którego kierunku nadchodzi “fala dźwiękowa”. Asystent instruktora powinien zawsze zapytać uczestnika, czy potrzebuje opisu przestrzeni, do której wchodzi. Używaj prostych i zrozumiałych słów i zwrotów. Nauczyciele/instruktorzy powinni zawsze zapowiadać się po wejściu do pokoju/przestrzeni, aby uczestnicy byli świadomi ich obecności. Używaj słów opisowych, takich jak lewo, prawo, przód, tył. Opisz w pełni wizualne szczegóły dotyczące aktywności w grze. Werbalnie zapytaj uczestnika/ucznia z niepełnosprawnością wzroku, czy chce rozpocząć lub zakończyć rozmowę. Oprócz przedstawienia się uczestnikowi lub uczniowi z niepełnosprawnością wzroku, przedstaw także osoby znajdujące się obok ciebie lub wokół ciebie, np. Cześć John, jestem Zoe, Maria i Julio też tu są. Nie musisz mówić głośno do osoby słabowidzącej. Jeśli osoby słabowidzące nie znają słowa, którego używasz, przeliteruj nowe słowo lub terminologię naukową na głos, aby pomóc uczestnikom w nauce. Mów bezpośrednio do nich – nie do ich pomocnika. Jak wspomniano powyżej, używaj ich imienia na początku każdej komunikacji-rozmowy.   3)     Zwiększ inteligencję emocjonalną i poznaj umiejętności intrapersonalne. Edukacja emocjonalna jest jedną z najważniejszych części warsztatów. Należy wyjaśnić uczestnikom, że nie przyjechali na warsztaty, aby rywalizować lub być ocenianym, ale aby rozwijać swoje umiejętności emocjonalne, komunikacyjne, poznawcze i motoryczne. Głównym celem jest również rozwijanie wyobraźni i zapewnienie rozrywki uczestnikom. Uczestnicy słabowidzący muszą nauczyć się: Identyfikować swoje uczucia i wyrażać je w bezpośredni i społecznie akceptowalny sposób. Jak rozwijać aspekty psychologiczne i emocjonalne, takie jak poczucie własnej wartości i dobre samopoczucie. Rozumieć i rozpoznawać dokuczanie oraz sposoby radzenia sobie z nim. Zrozumieć, że są wartościowymi członkami społeczeństwa. Jak wygodnie i bez wstydu prosić innych o pomoc, gdy jej potrzebują. Jak odmówić pomocy gdy jej nie potrzebują, gdy istnieje presja ze strony osoby oferującej pomoc. Rozwijać poczucie samodzielności   Nie bój się mówić tego, co myślisz! Jeśli naprawdę podoba ci się to, co uczestnik rysuje, maluje lub tworzy, spróbuj pomóc mu werbalnie, komplementując jego pracę lub obsługę. Jeśli widzisz, że ma trudności, zapytaj go, czy potrzebuje pomocy. Jeśli zapyta cię o zdanie i nie spodoba ci się praca, możesz grzecznie podać alternatywę, jeśli jest na to czas (wszyscy uwielbiamy szczerość i żarty,   4)     Zapewnienie integracyjnego i dostępnego środowiska nauki dla wszystkich. Aby zapoznać się z przestrzenią opisz środowisko warsztatowe, narzędzia i niezbędny sprzęt, którego uczestnicy będą używać. Ścieżki w warsztacie powinny być puste, a drzwi całkowicie zamknięte lub całkowicie otwarte. Materiały, materiały eksploatacyjne i sprzęt powinny zawsze znajdować się w tym samym miejscu. Niewidomego uczestnika należy zawsze zapytać, czy chce, abyś opisał przestrzeń, do której wchodzi, czy też chce ją odkryć samodzielnie, zgadując, grając w grę Prawda czy Fałsz, jeśli jest na to czas. Podchodząc do drzwi z osobą towarzyszącą, powinna ona wspomnieć o nich i o tym, z której strony (prawej czy lewej) się otwierają. Poinformuj uczestników, kiedy wchodzą lub schodzą po schodach. Do schodów należy podchodzić wyłącznie w linii prostej. Jeśli to konieczne, idź przed schodami i pomóż niewidomemu uczestnikowi dosięgnąć ściany lub poręczy (jeśli ją ma) i powoli znaleźć pierwszy stopień. Aby pomóc osobie niewidomej lub częściowo niewidomej usiąść podejdź do krzesła od przodu, tak aby osoba ta mogła dotknąć krzesła i powiedz jej, jaki to rodzaj krzesła, np. fotel, ławka, fotel bujany itp. Należy pamiętać, że słabowidzący uczeń ma trudności z dostosowaniem się do nagłych zmian, od jasnego do ciemnego otoczenia i odwrotnie. Niezwykle ważne jest uzyskanie informacji zwrotnej od każdego uczestnika/studenta z dysfunkcją wzroku. Informacje zwrotne pomogą nam lepiej zrozumieć działania, które planujemy przeprowadzić, cały proces projektu i odpowiednie perspektywy szkoleniowe

Co jest czym: typologie Najważniejszym warunkiem procesu widzenia jest podstawowy element: światło, forma energii elektromagnetycznej, które wpada do naszych oczu i wchodzi w interakcję z receptorami światłoczułymi umieszczonymi na siatkówce. Ta interakcja inicjuje sekwencję zdarzeń, w których generowane są impulsy nerwowe. Impulsy te przemierzają skomplikowane szlaki i sieci w mózgu odpowiedzialne za widzenie, określane zbiorczo jako kora wzrokowa. Przychodzące światło jest dalej kierowane na tylną powierzchnię siatkówki przez soczewkę, która jest znana jako soczewka krystaliczna. Receptory siatkówki wykrywają tę energię świetlną i, w procesie zwanym transdukcją, przekształcają ją w potencjały czynnościowe. Potencjały te są następnie przesyłane wzdłuż nerwu wzrokowego. W dziedzinie zdrowia wzroku dr Ananya Mandal definiuje upośledzenie wzroku jako “ograniczenie funkcjonalne wpływające na oko lub oczy lub cały układ wzrokowy”. Upośledzenie to prowadzi do szeregu skutków, w tym: Zmniejszenie ostrość widzenia, powodujące, że dana osoba postrzega obiekty mniej ostro niż osoba widząca, Zmniejszenie pola widzenia, w którym dana osoba nie może obserwować tak szerokiego obszaru, jak przeciętna osoba, bez przesuwania wzroku lub odwracania głowy, Fotofobie, niezdolność do tolerowania lub patrzenia na światło, Diplopię, powszechnie określana jako podwójne widzenie, Zniekształcenia wizualne, polegające na deformacji obrazów, Wyzwania związane z percepcją wzrokową lub interpretacją informacji wizualnych, Kombinacje cech.   Zgodnie z orzeczeniami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), osoba jest klasyfikowana jako poważnie słabowidząca lub niewidoma, gdy ostrość wzroku w jej najlepszym oku – używanym do postrzegania szczegółów – pozostaje poniżej 1/20, nawet przy najskuteczniejszej korekcji. Z drugiej strony, osoba jest klasyfikowana jako słabowidząca lub niewidoma, jeśli jej ostrość wzroku mieści się w przedziale od 3/10 do 1/20. Jednak ten system klasyfikacji pochodzi sprzed dwóch dekad. Niedawno Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICD-10) – wersja WHO na rok 2016 wprowadziła nowy schemat klasyfikacji. Ten zaktualizowany schemat przedstawia pięć odrębnych kategorii w rozdziale VII: Choroby oczu I przydatków oka (H00-H59), koncentrując się w szczególności na zaburzeniach widzenia i ślepocie (H53-H54).     H 53.0 – Niedowidzenie z nieużywania oka Niedowidzenie w: różnowzroczności, deprywacji sensorycznej, zezie H53.1 – Subiektywne zaburzenia widzenia Astenopia, ślepota dzienna, ślepota zmierzchowa, zniekształcenie obrazu, światłowstręt, mroczki ruchome, nagła utrata wzroku, wzrokowe halo H53.2 – Dwojenie Podwójne widzenie H53.3 – Inne zaburzenia widzenia obuocznego Nieprawidłowa korespondencja siatkówki, fuzja bez stereopsji, Jednoczesna percepcja bez fuzji, upośledzenie widzenia obuocznego H53.4 – Zmiany w polu widzenia Poszerzenie plamki ślepej, uogólnione zawężenie pola widzenia, niedowidzenie połowicze (jednoimienne) (różnoimienne), ubytek kwadrantowy. Mroczek: łukowaty, bjerruma, środkowy, pierścieniowaty H53.5 – Zaburzenia widzenia barw Całkowita ślepota na barwy, nabyte zaburzenie widzenia barwnego, ślepota na barwy, częściowa ślepota na barwę zieloną, ślepota na barwę zieloną, częściowa ślepota na barwę czerwoną, ślepota na barwę czerwoną, częściowa ślepota na barwę niebieską, Ślepota na barwę niebieską H53.6 – Ślepota zmierzchowa H53.7 – Inne zaburzenia widzenia H53.8 – Zaburzenia widzenia, nieokreślone     H54 Ślepota i upośledzenie widzenia   H54.0- Ślepota obuoczna Upośledzenie widzenia kategorii 3; 4; 5 w obu oczach H54.1 – Ślepota jednego oka, upośledzenie widzenia drugiego oka Upośledzenie widzenia kategorii 3, 4, 5 w jednym oku i kategorii 1 lub 2 w drugim oku. H54.2 – Upośledzenie wzroku obuoczne Upośledzenie widzenia kategorii 1 lub 2 w obu oczach H54.3 – Nieokreślona utrata wzroku, obuoczna Upośledzenie widzenia kategorii 9 w obu oczach H54.4- Ślepota jednego oka Upośledzenie widzenia kategorii 3, 4, 5 w jednym oku [prawidłowe widzenie w drugim oku] H54.5 – Upośledzenie widzenia jednego oka Upośledzenie widzenia kategorii 1 lub 2 w jednym oku [prawidłowe widzenie w drugim oku] H54.6 – Upośledzenie widzenia kategorii 1 lub 2 w jednym oku [prawidłowe widzenie w drugim oku] Upośledzenie widzenia kategorii 9 w jednym oku [prawidłowe widzenie w drugim oku] H54.7 – Nieokreślona utrata wzroku Upośledzenie widzenia kategorii 9 BNO   Jak przedstawiono na stronie internetowej WHO, tabela przedstawia kategoryzację ciężkości upośledzenia wzroku, która została zatwierdzona przez rezolucję Międzynarodowej Rady Okulistyki oraz wytyczne przedstawione przez WHO Consultation on “Development of Standards for Characterization of Vision Loss and Visual Functioning”.   Kategoryzacja ciężkości upośledzenia wzroku   Kategoria Obecna zdolność dobrego widzenia na dystans Gorzej niż Równy lub lepszy niż   0 Brak zaburzenia widzenia lub łagodne zaburzenia widzenia 6/18 3/10 (0.3) 20/70 1 Umiarkowane zaburzenie widzenia 6/18 3/10 (0.3) 20/70 6/60 1/10 (0.1) 20/200 2 Ciężkie zaburzenie widzenia 6/60 1/10 (0.1) 20/200 3/60 1/20 (0.05) 20/400   3 Ślepota   3/60 1/20 (0.05) 20/400   1/60 * 1/50 (0.02) 5/300 (20/1200)   4. Ślepota 1/60 * 1/50 (0.02) 5/300 (20/1200)   Poczucie światła 5 Ślepota Brak poczucia światła 9 Nieokreślona i niemożliwa do ustalenia *liczy palce z odległości 1 metra Rysunek 1: kategoryzacja ciężkości upośledzenia wzroku (Źródło: (ICD-10 Version:2016, n.d.))     “Uwaga: Termin upośledzenie wzroku w kategorii H54 obejmuje kategorię 0 dla łagodnego upośledzenia wzroku lub jego braku, kategorię 1 dla umiarkowanego upośledzenia wzroku, kategorię 2 dla poważnego upośledzenia wzroku, kategorie 3, 4 i 5 dla ślepoty oraz kategorię 9 dla niewykwalifikowanego upośledzenia wzroku. Termin “słabowidzenie” zawarty w poprzedniej wersji został zastąpiony kategoriami 1 i 2, aby uniknąć pomyłek z osobami wymagającymi opieki nad słabowidzącymi”. (Wersja ICD-10:2016, b.d.) Upośledzenie wzroku stanowi duży parasol obejmujący wszystkie poprzednie kategorie (ślepota i częściowe widzenie) w H54. Jednak zawiłości każdego przypadku są różne. Tylko mniejszość osób zarejestrowanych jako niewidome lub słabowidzące nie ma żadnej formy widzenia, podczas gdy różne stany oczu różnie reagują na czynniki, takie jak zmiany oświetlenia. Niektóre osoby mogą mieć zdolność czytania, ale wymagają pomocy w bezpiecznym poruszaniu się. Niezależnie od stanu, najlepszym podejściem do ustalenia zdolności widzenia danej osoby jest zapytanie jej, gdy jest sama i omówienie z nią, w jaki sposób wolałaby uzyskać wsparcie” (VISION, n.d.).     Wirtualne przykłady Zanim przejdziemy do dostarczenia instrukcji i wytycznych dotyczących angażowania uczniów z dysfunkcją wzroku (V.I.) zarówno w systemie edukacji, jak i w warsztatach ceramicznych, wydaje się właściwe, aby zaoferować widzącym użytkownikom tego programu szkoleniowego wgląd (poprzez przykłady) w potencjalne doświadczenia wizualne osób z różnymi rodzajami dysfunkcji wzroku. Poniższe slajdy, opracowane przez zespół SIGMA, ilustrują, w jaki sposób osoby z określonymi schorzeniami oczu mogą postrzegać daną sytuację inaczej niż osoby w pełni widzące. Ważne jest, aby przyznać, że nie możemy dokładnie zrozumieć doświadczeń wizualnych innych osób, a te slajdy służą jako przybliżenie. Jak wspomniano

Europejski projekt “CARE: Ceramic Artworks to Raise Esteem and Employability” ma na celu zwiększenie szans na integrację społeczną i zawodową młodych osób z dysfunkcją wzroku (V.I) poprzez ich udział w warsztatach ceramicznych w trakcie trwania projektu i po jego zakończeniu. Obróbka ceramiki ma w rzeczywistości niezliczony potencjał i korzyści, które mogą przyczynić się do wzmocnienia zarówno intrapersonalnych, jak i interpersonalnych umiejętności słabowidzących młodych ludzi, przyczyniając się w ten sposób do ich ogólnego dobrostanu jako jednostek i członków grupy. W szczególności poniższy “Podręcznik ze szczegółowymi wskazówkami, jak zaangażować i w pełni nawiązać kontakt z uczniami z niepełnosprawnością wzroku” jest przydatnym i praktycznym przewodnikiem dla nauczycieli, edukatorów i trenerów, którzy chcą zaangażować słabowidzących młodych ludzi, zapewniając ogólne porady dotyczące tego, jak nawiązać kontakt i jak zapewnić bardzo spersonalizowane nauczanie w oparciu o konkretne potrzeby wyrażone przez młodych uczniów z niepełnosprawnością wzroku (podejście skoncentrowane na uczniu). W podręczniku szczególny nacisk położono na to, jak prowadzić warsztaty ceramiczne dla młodzieży z dysfunkcją wzroku, biorąc pod uwagę ich specyficzne potrzeby oraz próbując sprostać potencjalnym zagrożeniom i sytuacjom krytycznym. W szczególności podręcznik podkreśla szereg kwestii związanych z zarządzaniem emocjami, zarządzaniem materiałami, zarządzaniem ryzykiem, aby dać praktyczne wskazówki i przydatne zalecenia dla nauczycieli, którzy wdrażają warsztaty ceramiczne z młodymi uczniami z niepełnosprawnością wzroku.