WP2.3_PL

Cel Celem jest zidentyfikowanie emocji, które mogą być odbierane przez różne rodzaje muzyki oraz pozytywne przyswojenie i nauczenie się, w jaki sposób różne reakcje mogą prowadzić do różnych rezultatów. Profil uczestnika Każdy. Osoby ze specjalnymi potrzebami mogą uczestniczyć, o ile są w stanie wyrazić siebie. Cele nauczania Rozwijanie głębszej świadomości zakresu ludzkiej ekspresji emocjonalnej. Docenić różnorodność Poznać się nawzajem Rozwijanie umiejętności okazywania ekspresji emocjonalnej Zrozumienie własnych i cudzych uczuć w różnych momentach lub sytuacjach. liczba uczestników Do 15 Czas trwania 30 minut Materiały Lista odtwarzania z różnymi rodzajami utworów (na przykład wstępnie utworzona lista odtwarzania w Spotify). Wystarczy dziesięć utworów. Wolna przestrzeń w pokoju Przygotowanie Stwórz listę odtwarzania z różnymi rodzajami piosenek i muzyki (głośna, kojąca, hałaśliwa, smutna, zła itp.). Przebieg 1.     Poproś uczestników, aby rozeszli się po pokoju. Niech “wypełnią wszystkie puste miejsca”. 2.     Odtwórz jedną piosenkę i pozwól grupie poruszać się po pokoju w rytm muzyki. Niech “wypełnią wszystkie puste miejsca”. Piosenka powinna trwać co najmniej 2 minuty. 3.     Zatrzymaj muzykę i poproś grupę o określenie, jak się czują lub jakie emocje kojarzą im się z tym rodzajem muzyki. 4.     Powtórz tę czynność ze wszystkimi utworami (i typami muzyki) na liście odtwarzania. 5.     Możesz zdecydować się na nieprzerwane odtwarzanie 3 ostatnich utworów, aby uczestnicy mogli przechodzić od jednej emocji do drugiej bez konieczności ich opisywania. Podsumowanie Po zakończeniu ćwiczenia poproś grupę o zebranie się i przedyskutowanie następujących pytań: Czy muzyka może wpływać na nasze samopoczucie? Czy łatwo jest zdefiniować emocje i uczucia? Jak się czułeś okazując te emocje? Jak się czułeś, widząc kogoś innego okazującego te emocje? Czy Twoje emocje różniły się od innych? Jeśli tak – dlaczego? Co jeszcze wpływa na twój stan emocjonalny? Co możesz zrobić, aby pomóc innym poczuć się lepiej? Środki bezpieczeństwa Klasa/przestrzeń musi być pusta, bez żadnych przeszkód. Wartość dodana Związek z przedmiotami Zarządzanie emocjami, Nauki społeczne, Sztuka językowa, Spotkanie klasowe, Edukacja zawodowa. Warianty Możesz stworzyć grę polegającą na wyrażaniu i nazywaniu emocji, pozwalając jednej osobie na raz lub mniejszej grupie odgrywać lub tańczyć różne emocje do muzyki, podczas gdy reszta klasy zgaduje, jaka to emocja.

Cel Ćwiczenie to ma na celu promowanie zrozumienia takich pojęć, jak myślenie krótkoterminowe/długoterminowe, marzenia, cele, plany, potrzeby, pragnienia, życzenia, obowiązki itp. Profil uczestnika Każdy. Osoby ze specjalnymi potrzebami mogą uczestniczyć, o ile są w stanie wyrazić siebie. Cele nauczania Budowanie samoświadomości własnych podstawowych wartości życiowych Identyfikacja różnic między myśleniem długo- i krótkoterminowym Rozwijanie umiejętności planowania i definiowania celów Świadomość szans i zagrożeń (osobistych i zewnętrznych) podczas osiągania celów. liczba uczestników Do 20 osób Czas trwania 40 minut Materiały Dla każdego uczestnika: Kopia materiałów informacyjnych “Szczyt górski” dla każdego uczestnika (patrz załączniki). Arkusze papieru 3. Długopisy Przygotowanie Moderator musi wydrukować materiały “Szczyt górski” dla każdego uczestnika. Przebieg 1.     Rozpocznij dyskusję z całą grupą na temat pojęć takich jak cele, marzenia, pragnienia, potrzeby, życzenia, planowanie, podejmowanie działań, aby zwiększyć świadomość na ten temat, wspólnie przeprowadzić burzę mózgów i wspierać aktywne słuchanie. Daj uczestnikom 5-10 minut na dyskusję na temat tego, jak postrzegane są te terminy. Możesz zapisać niektóre emocje lub powiązane podkoncepcje na flipcharcie, jeśli taki istnieje. 2.     Daj uczestnikom czystą kartkę papieru. Poproś ich, aby pomyśleli o konkretnym długoterminowym celu, który chcieliby osiągnąć i zapisali go. Poproś ich, aby byli tak konkretni, jak to możliwe, aby zidentyfikować rzeczywistą wizję przyszłości. Jeśli nie czują się swobodnie z określeniem dokładnego celu długoterminowego, pozwól im wybrać marzenie lub życzenie na przyszłość. 3.     Gdy wszyscy będą gotowi, poproś uczestników, aby pomyśleli o realistycznych krokach, które muszą podjąć, aby osiągnąć wybrany cel/marzenie. Daj im na to do 5 minut. 4.     Rozdaj każdemu uczestnikowi ulotkę “Górski szczyt” w sekcji Załącznika poniżej i poproś ich o zapisanie tych realistycznych kroków, które musieliby podjąć, aby osiągnąć cel/marzenie. 5.     Gdy uczestnicy wykonają zadanie, poproś wszystkich chętnych o przedstawienie grupie swojego celu/życzenia i kroków do jego osiągnięcia. Daj następnie do 3 minut, aby wszyscy uczestnicy mogli wziąć udział i przedyskutować proponowane kroki. 6.     Poproś o oklaski jako wspólny wyraz wdzięczności dla siebie i całej grupy. Możesz zapytać ich, jak postąpią w przypadku, gdy niektóre z kroków napotkają trudności. Należy zachęcić uczniów do zastanowienia się nad możliwym planem (B) działań/kroków, aby zapewnić osiągnięcie celu. Podsumowanie Pozwól uczniom zastanowić się nad takimi pytaniami jak Po co mi marzenia/cele i planowanie ich osiągnięcia? Czy ważne jest, aby już teraz być świadomym swoich celów i planować ich osiągnięcie? Jeśli tak. Dlaczego? Jeśli nie. Dlaczego? Kiedy jest najlepszy czas na planowanie? Jakie są moje najważniejsze cele krótko- lub długoterminowe? Dlaczego i jak ułatwić każdemu osiągnięcie swoich celów? Co wpływa na moje marzenia i cele życiowe? Jeśli grupa nie jest zbyt duża, możesz poprosić wszystkich uczestników o wspólną burzę mózgów, aby pomyśleć o możliwym planie B dla każdego ze zidentyfikowanych celów / marzeń, z dostosowanymi działaniami / krokami, aby zapewnić osiągnięcie celu. Wskazówki i podpowiedzi W przypadku uczestników ze specjalnymi potrzebami, którzy nie mogą zapisać wartości, poproś współpracownika o pomoc. Środki bezpieczeństwa Nie jest to szczególny środek bezpieczeństwa. Wartość dodana Myślenie z wyprzedzeniem i dzielenie swoich dążeń na realistyczne, mniejsze kroki jest kluczowym podejściem do osiągania celów. Warianty Możesz zorganizować indywidualną sesję „tutoringu” z każdym z uczestników, aby przeanalizować zdefiniowane przez nich cele i kroki, aby je osiągnąć. Możesz zapytać ich o warunki i szczegóły dotyczące tego, jak planują wykonać przewidziane kroki.     Osiągnięcie celu MARZENIE: zapisane z datą staje się CEL: Cel podzielony na kroki staje się PLAN: Plan poparty DZIAŁANIEM sprawia, że marzenia stają się RZECZYWISTOŚCIĄ.     Wartości, cechy, umiejętności     Wartości, postawy, umiejętności

Cel Ćwiczenie to przyczynia się do poszukiwania podejść i technik dla teatru i krótkiego pisania jako formy sztuki, jako narzędzia uczenia się i jako transformacji społecznej. Ogólnie rzecz biorąc, sprzyja rozwojowi natury artystycznej. Zaspokaja różnorodne ludzkie potrzeby, takie jak towarzyskość, komunikacja, wsparcie, akceptacja, kreatywne myślenie/działanie i szacunek. Profil uczestnika Każdy. Osoby ze specjalnymi potrzebami mogą uczestniczyć, o ile są w stanie wyrazić siebie. Cele nauczania Zwiększenie poziomu zdolności adaptacyjnych w każdej sytuacji Zwiększenie umiejętności społecznych uczestników Promowanie artystycznego myślenia i punktu widzenia Zademonstrowanie wartości właściwego użycia języka w zależności od wybranego uczucia/sytuacji. liczba uczestników Co najmniej 20 osób Czas trwania 55 minut Materiały Arkusze papieru A4, ołówki Przygotowanie Poproś uczestników, aby wspólnie zastanowili się i wymienili różne sytuacje lub uczucia, których ludzie mogą doświadczać w życiu (na przykład lojalność, złość, separacja, miłość, niezawodność, nerwy, oszustwo, wdzięczność, wiara w osobę lub religię, poranna rutyna, chwila paniki itp.) Przebieg 1.      Podziel grupę na pary. 2.      Poproś ich o napisanie krótkiego dialogu związanego z sytuacją/uczuciem, którego doświadczyli. Nie musi to być koniecznie związane z uczuciami wymienionymi wcześniej w grupie. Jeśli nie można go zapisać, można go zapamiętać. Daj im na to do 20 minut. 3.      Gdy wszystkie pary będą gotowe, poproś je o odegranie, jedna po drugiej, stworzonego dialogu. Dopuszczalna jest również improwizacja. Daj czas (do 25 minut) na zastanowienie się, jakie uczucia/sytuacja zostaną przedstawione. 4.      Każda para, jedna po drugiej, wstaje i prezentuje wynik końcowy. 5.      Dopiero po występie pozwól innym uczestnikom odgadnąć reprezentowany temat/uczucie. Para może również ujawnić to na końcu. Podsumowanie Poproś uczestników o opinie po ustaleniu, jakie uczucia/sytuacje zostały przedstawione. Na przykład: Jaka jest twoja opinia na temat wybranego tematu, który właśnie obejrzeliśmy? Środki bezpieczeństwa Osoby niepełnosprawne mogą potrzebować odpowiedniej pomocy w odgrywaniu dialogu, jeśli wymaga to dużych ruchów. Wartość dodana Człowiek istnieje jako twórca, a nie stworzenie, i musi nieustannie poszukiwać swojego potencjału, udowadniając sobie, że może tworzyć idee i ustanawiać nowe trendy. Wszyscy ludzie mogą być twórcami, niezależnie od wieku, wykształcenia akademickiego, statusu społecznego i kondycji fizycznej. Wartość kreatywności leży w koncepcji pomysłów, innowacyjnym podejściu, zdolności do nieszablonowego myślenia, umiejętnościach analitycznych i umiejętności samooceny.

Cel Celem tego ćwiczenia jest zainspirowanie uczestników do odważnego wyrażania siebie i bycia świadomym tego, czego chcą w życiu i jak można to osiągnąć. To ćwiczenie zwiększa wartość wyrażania naszych myśli i uczuć. Profil uczestnika Każdy. Osoby ze specjalnymi potrzebami mogą uczestniczyć, o ile są w stanie wyrazić siebie. Cele nauczania Rozwijanie umiejętności społecznych Zdobycie doświadczenia w prezentowaniu przed publicznością Nieustraszenie wyrażać swoją osobowość Inspirować się innymi ludźmi i przeciwieństwami liczba uczestników Najlepiej od 8 do 20 osób Czas trwania 50 minut Materiały n° 1 arkusz papieru (formatu A4 lub podobnego), n° 1 ołówek/uczestnika i n° 1 krzesło (jeśli to możliwe) na każdego uczestnika. Przygotowanie Ustaw jeden koncentryczny krąg krzeseł. Jeśli nie jest to możliwe ze względu na brak miejsca, można utworzyć więcej małych okręgów lub dwa rzędy krzeseł naprzeciwko siebie. Jeśli nie jest to możliwe ze względu na brak krzeseł, można stworzyć miejsce dla uczestników, aby usiedli na ziemi. Przebieg 1.      Niech wszyscy uczestnicy usiądą na krześle w kręgu. Jeśli jest wielu uczestników, możesz podzielić grupę i utworzyć dwa lub więcej kręgów krzeseł. 2.      Rozdaj wszystkim uczestnikom papier i długopis i poproś ich, aby indywidualnie wymyślili przedmiot lub zwierzę, które charakteryzuje ich jako osoby. Daj im na to od 3 do 5 minut. Muszą również mieć na uwadze DLACZEGO. 3.      Poproś uczestników o zapisanie lub narysowanie zidentyfikowanego przedmiotu lub zwierzęcia. 4.      Gdy wszyscy wykonają zadanie, poproś każdego z nich, aby wstał (po kolei w kolejności zgodnej z ruchem wskazówek zegara) i przeanalizował, dlaczego wybrał ten przedmiot lub zwierzę. Daj im od 5 do 10 minut na wypowiedzenie się. 5.      Gdy wszyscy uczestnicy zakończą analizę, poproś o oklaski w ramach wspólnej wdzięczności dla całej grupy. Podsumowanie Lider zespołu będzie zadawał pytania, takie jak poniższe, każdemu uczestnikowi i pozwoli pozostałym uczestnikom wnieść swój wkład poprzez zadawanie innych pytań. Dlaczego wybrałeś ten obiekt/zwierzę? Co czujesz? Dzięki jakim działaniom będziesz o krok bliżej do bycia tym obiektem/zwierzęciem? Czy miałeś doświadczenie, które sprawiło, że zachowywałeś się jak ten przedmiot/zwierzę? Gdybyś żałował swojej decyzji, którą inną byś wybrał i dlaczego? Jakie masz podobieństwa z tym przedmiotem/zwierzęciem? Wskazówki i podpowiedzi Jeśli uczestnicy nie potrafią napisać lub narysować obiektu/zwierzęcia, o którym pomyśleli, poproś partnera o pomoc. Środki bezpieczeństwa Krzesła należy trzymać w odpowiedniej odległości. Inne przedmioty w pomieszczeniu powinny znajdować się w odległości co najmniej 1 metra od zewnętrznego okręgu krzeseł. Osoby niepełnosprawne mogą potrzebować odpowiedniej pomocy i muszą najpierw zapoznać się z ustawieniem krzeseł. Wartość dodana Czasami trudno jest wyrazić to, co się z nami dzieje. Nasza interakcja ze światem pozwala nam uzyskać więcej bodźców i zrozumieć nasze pragnienia. Wartość wyrażania uczuć jest drogą do wewnętrznego spokoju. Poprawia zdrowe relacje międzyludzkie, wzbudza zaufanie i wiarygodność. Głębsze i bardziej autentyczne emocje czynią nas bardziej wrażliwymi, na przykład smutek, strach, wstyd i samotność, ale przybliżają nas do osoby, którą jesteśmy lub możemy się stać.

Cel Celem tej aktywności jest uspokojenie umysłu i stworzenie dobrego samopoczucia. Zapewnienie odprężenia poprzez zwiększenie zarówno pewności siebie, jak i wydajności poszczególnych osób. Wreszcie, ma na celu promowanie optymistycznego podejścia do życia. Profil uczestnika Każdy. Osoby ze specjalnymi potrzebami mogą uczestniczyć, o ile są w stanie wyrazić siebie. Cele nauczania Świadome zrelaksowanie się i zatrzymanie paplaniny umysłu oraz negatywnych myśli. Koncentracja i skupienie Promowanie pozytywnego wizerunku ciała, miłości własnej i poczucia własnej wartości. Detoksykacja fobii i rozwój osobowości Budowanie samoświadomości i samowiedzy liczba uczestników Do 90 osób, w zależności od dostępnej przestrzeni Czas trwania 45 minut Materiały Jedno krzesło na uczestnika. Jeśli krzesła nie wystarczą, uczestnicy mogą usiąść na ziemi. Przygotowanie Ustaw krzesła w linii zygzakowatej, aby pomóc wszystkim uczestnikom poruszać rękami w górę i w dół. Przebieg 1.      Pomóż uczestnikowi usiąść na krześle. 2.      Po wyrównaniu tułowia, z brodą równolegle do podłoża, delikatnie kładziemy dłonie na kolanach. 3.      Weź głęboki oddech, wypełniając żołądek tlenem 7-10 razy. 4.      Delikatnie poruszamy podbródkiem w dół, a następnie w górę. 5.      Najpierw powoli i równomiernie obracamy ramiona do przodu wraz z oddechem. Następnie w ruchu do tyłu. 6.      Powoli i równomiernie w połączeniu z oddechem obracamy głowę w lewo i w prawo. 7.      Wyciągamy ramiona do przodu, aby były równoległe do podłoża. Nasze dłonie tworzą pięści. Obracamy nadgarstki ruchem okrężnym, wewnętrznym. Następnie przechodzimy do ruchu zewnętrznego. 8.      Ustawiamy dłonie w pozycji modlitewnej przed sercem. Następnie splatamy palce i rozkładamy dłonie, aby dotknąć serca. Nasze łokcie muszą być równoległe do ziemi, czując rozciąganie na plecach. Weź głęboki i miarowy oddech. 9.      Po kilku minutach przechodzimy do pozycji modlitewnej. Powoli unosimy ręce do modlitwy nad głowę, a następnie w dół do klatki piersiowej. Powtarzamy 10 razy. 10.   Kładziemy dłonie delikatnie na kolanach. 11.   Delikatnym ruchem przechylamy tułów w lewo i w prawo. 12.   Ponownie wyciągamy ręce do przodu, zginając łokcie, tak aby nadgarstki znajdowały się nad głową i równolegle do siebie. Gdy są nieruchome, zaczynamy otwierać ramiona na boki i ponownie unieruchamiać je na środku. 13.   Opieramy ręce z powrotem na kolanach. 14.   Trzymając obiema rękami lewe kolano, podnieśliśmy je do klatki piersiowej. Oddech. Kontynuujemy z drugim kolanem. 15.   Wdech, wydech. Krzyżujemy ręce na klatce piersiowej (jak X), próbując dosięgnąć kolan. Starając się, aby nasz tułów był prosty, schodzimy w dół, a następnie w górę w tej samej pozycji. 16.   Zegnij tułów i trzymaj mocno stopy. Jeśli nie jest to możliwe, po prostu zegnij tułów na kolanach, trzymając głowę między stopami. Pozostań w tej pozycji, oddychaj. 17.   W ostatnim kroku przytulamy się mocno z głową w dół. Wdech-wydech. 18.   Poproś o oklaski jako wspólny wyraz wdzięczności dla siebie i całej grupy. Wskazówki i podpowiedzi Każdy krok jest powtarzany 10 razy z wyjątkiem ostatniego. Jeśli niepełnosprawni uczestnicy nie mogą koordynować lub nawet nadążać za rytmem ćwiczenia, poproś partnera o pomoc. Środki bezpieczeństwa Uczestnicy muszą znajdować się w odległości 1 metra od siebie. Wartość dodana Ćwiczenie to pomaga uczestnikom skoncentrować się i odpędzić wszystkie złe uczucia (stres, ból, złość). Oczyszczając swój wewnętrzny świat, uczą się kochać siebie i doceniać swoją ludzką istotę. Samoświadomość jest rzadkością, więc wiedza na temat kontrolowania swoich myśli i emocji jest bardzo potężną bronią w tym świecie informacji.

Cel Celem ćwiczenia jest komunikacja i współpraca między graczami, nie tylko werbalnie, ale także fizycznie, poprzez równą siłę ruchu/prędkości. Profil uczestnika Każdy. Osoby ze specjalnymi potrzebami mogą uczestniczyć, o ile są w stanie wyrazić siebie. Cele nauczania Budowanie zaufania i wzmacnianie relacji między graczami dla wspólnego celu. Aby zwiększyć poczucie równości osób działających jak jedna osoba Współpraca ciała i umysłu. Rozwijanie zdrowej rywalizacji, która prowadzi do wartości współpracy skutkującej zwycięstwem lub przyzwoitym wysiłkiem. liczba uczestników Co najmniej 6 osób Czas trwania 45 minut Materiały 1 ekologiczny balon pomiędzy 2 uczestników. Na przykład, jeśli liczba uczestników wynosi 10, potrzebnych będzie 8 balonów. 1 opaska na oczy dla każdego z uczestników Z WYJĄTKIEM pierwszego w szeregu. 1 krzesło. Jeśli ze względu na dużą liczbę uczestników zostaną oni podzieleni na grupy, na każdy zespół powinno przypadać jedno krzesło. Przygotowanie Nadmuchaj balony z wyprzedzeniem i ustaw krzesło (krzesła) na drugim końcu pokoju (co najmniej 5 metrów od pierwszej osoby w kolejce). Przebieg 1.      Poproś uczestników, aby utworzyli linię, wszyscy zwróceni w jednym kierunku, czyli krzesła umieszczonego na drugim końcu pokoju (co najmniej 5 metrów od pierwszego w kolejce). Jeśli zostało to zrobione prawidłowo, każdy uczestnik powinien być zwrócony do kogoś plecami. Pierwszy w kolejce będzie prowadził drużynę. Jeśli jest więcej niż jedna linia, linie te będą równoległe. 2.      Rozdaj balony i poproś uczestników, aby umieścili jeden balon między sobą, łącząc czyjąś klatkę piersiową z ramionami innej osoby. Balony muszą pozostać w górze przez cały czas, a uczestnicy nie mogą używać rąk do ich trzymania. 3.      Gdy uczestnicy poczują się komfortowo z balonami, zawiąż oczy wszystkim uczestnikom z wyjątkiem pierwszego w kolejce. Powiedz im, że celem jest dotarcie do krzesła, okrążenie go i powrót na drugi koniec pokoju (lub do początkowej pozycji w kolejce) bez upadku balonu. 4.      Rozpocznij ćwiczenie. Jeśli balon upadnie, drużyna musi go podnieść, ponownie łącząc linię i zapobiegając upadkowi pozostałych balonów. Linia nie może kontynuować ruchu, dopóki wszystkie balony nie znajdą się w górze. 5.      Gdy drużyna dotrze do celu, gra dobiegnie końca. Poproś o oklaski jako wyraz wdzięczności dla całej grupy. Wskazówki i podpowiedzi Jeśli uczestnik upuści balon, można poprosić współprowadzącego o umieszczenie go z powrotem na klatce piersiowej. W przypadku, gdy niepełnosprawni uczestnicy nie czują się bezpiecznie chodząc z balonem między sobą, poproś grupę, aby wdrożyła grę bez pomocy balonów, ale trzymając się nawzajem za ręce. Środki bezpieczeństwa Ze względów bezpieczeństwa gra może być rozgrywana z uczestnikami dotykającymi / trzymającymi lekko ręce lub ramiona osoby stojącej przed nimi, aby czuć się bezpieczniej. Wartość dodana Wszyscy uczestnicy będą równi, wykonując te same ruchy i osiągając tę samą prędkość. Na wszystkich etapach naszego życia wchodzimy w interakcje z ludźmi, którzy mają większe lub mniejsze doświadczenie w każdym temacie. To ćwiczenie pozwala nam myśleć, że wszyscy chcemy tego samego (być lepszymi dla siebie i naszych celów, być szanowanymi przez nasze jednostki) i musimy nauczyć się współpracować, aby osiągnąć nasze cele. Warianty Możesz również przeprowadzić ćwiczenie bez opaski na oczach.

Cel Celem tego działania jest promowanie pewności siebie, pozytywnego postrzegania siebie i wspierającego środowiska. Aktywność ta ma na celu podniesienie na duchu i wzmocnienie pozycji jednostek poprzez zapewnienie im prawdziwych komplementów od rówieśników. Angażując się w tę aktywność, uczestnicy mogą otrzymać uznanie za swoje pozytywne cechy i osiągnięcia, co może przyczynić się do zwiększenia poczucia własnej wartości. Profil uczestnika Każdy. Osoby ze specjalnymi potrzebami mogą uczestniczyć, o ile są w stanie wyrazić siebie. Cele nauczania Zwiększenie poczucia własnej wartości uczestników poprzez zapewnienie im szczerych komplementów od rówieśników. Stworzenie atmosfery pozytywnego nastawienia i wsparcia Zwiększenie umiejętności komunikacyjnych Wspieranie pozytywnych i zdrowych relacji liczba uczestników Od 8 do 10 osób Czas trwania 45 minut Materiały Dla każdego uczestnika: 1 krzesło (jeśli to możliwe), 1 ołówek, 1 kartka papieru Przygotowanie Ustaw jeden koncentryczny krąg krzeseł w pomieszczeniu. Jeśli uczestników i ich asystentów jest więcej niż 14, ustaw dwa lub więcej koncentrycznych okręgów z taką samą liczbą krzeseł. Liczba krzeseł/uczestników w kręgu musi być parzysta. Jeśli nie jest to możliwe ze względu na brak miejsca, można utworzyć jeden lub więcej oddzielnych okręgów na ziemi. Przebieg 1.      Niech grupa usiądzie na krzesłach. Jeśli z powodu braku miejsca są dwa kręgi, automatycznie tworzone są dwie grupy. 2.      Daj każdemu uczestnikowi małą kartkę papieru i długopis lub ołówek. 3.      Poinstruuj każdego uczestnika, aby napisał swoje imię na górze arkusza, a następnie przekazał go osobie po swojej lewej stronie. 4.      Zachęć uczestników, aby przez chwilę pomyśleli o osobie, której kartkę otrzymali. 5.      Poproś ich o napisanie prawdziwego i szczerego komplementu na temat tej osoby. Może on dotyczyć jej osobowości, umiejętności, osiągnięć lub innych pozytywnych cech, które posiada. 6.      Gdy wszyscy skończą pisać komplementy, poinstruuj ich, aby ponownie przekazali arkusz osobie po swojej lewej stronie. 7.      Uczestnicy otrzymują teraz nowy arkusz z innym imieniem i ponownie piszą komplement w oparciu o nową osobę. 8.      Powtarzaj proces przekazywania i komplementowania przez kilka rund, aż każdy uczestnik otrzyma z powrotem swój oryginalny arkusz (ze swoim imieniem). 9.      Prowadzący  bierze  wszystkie  papiery  i  głośno  czyta  każdą  kartkę  z  imieniem  i komplementem. 10.   Wielkie brawa za tę próbę. Wskazówki i podpowiedzi W przypadku, gdy uczestnik nie jest gotowy do podzielenia się swoimi opiniami, narysuj plus (+) w dokumentach. Środki bezpieczeństwa Ze względów bezpieczeństwa i wygody krzesła uczestników mogą być oddalone od siebie o co najmniej 30 centymetrów. Inne przedmioty w pomieszczeniu powinny znajdować się w odległości co najmniej 1 metra od zewnętrznego kręgu krzeseł. Wartość dodana Angażując się w tę aktywność, doświadczamy mocy prawdziwych komplementów i jesteśmy świadkami wpływu naszych pozytywnych słów na innych. Przypomina nam to o ogromnej wartości, jaką posiadamy i wzmacnia znaczenie podnoszenia na duchu i wspierania się nawzajem. Ćwiczenie to służy jako przypomnienie, że w naszym prawdziwym życiu prosty akt uznania i docenienia mocnych stron i osiągnięć innych osób może wywołać efekt falowania pozytywności, wzmacniając poczucie własnej wartości i pogłębiając nasze relacje z otaczającymi nas osobami. Warianty Jeśli niektórzy uczestnicy narysują plus (+) na kartkach, można to przetłumaczyć jako pozytywną osobę. (Gdy prowadzący odczyta komplement każdego uczestnika)

Cel Celem ćwiczenia jest zwiększenie zrozumienia, że nasz sposób komunikowania się nieuchronnie wpływa na osiąganie wyników w naszym codziennym życiu. Budowanie pozytywnych umiejętności komunikacyjnych jest zatem kluczowe w naszych codziennych działaniach. Profil uczestnika Każdy. Osoby ze specjalnymi potrzebami mogą uczestniczyć, o ile są w stanie wyrazić siebie. Cele nauczania Aby zrozumieć wyzwania związane z komunikacją podczas interakcji Zrozumienie, w jaki sposób nasza percepcja wpływa na wyniki pracy grupowej. Doświadczenie, w jaki sposób słowa i role ludzi mogą utrudniać dążenie do wspólnych rezultatów. Doświadczenie ograniczeń komunikacji jednokierunkowej Liczba uczestników Od 6 do 12 osób Czas trwania 45 minut Materiały Dwa identyczne zestawy 15 klocków (np. Lego, Duplo itp.), papier, długopisy. Przygotowanie Przygotuj dwa pokoje i zbierz materiały niezbędne do wykonania ćwiczenia. Przebieg 1.      Podziel uczestników na dwie grupy. Możesz nazwać je Drużyną A i Drużyną B lub poprosić uczestników o wybranie własnej nazwy drużyny. 2.      Niech zespoły ustawią się z dala od siebie, najlepiej w dwóch różnych pokojach. 3.      Poproś drużynę A o zbudowanie osobliwej konstrukcji z klocków. Zaznacz, że nie ma potrzeby umieszczania wszystkich 15 klocków. W międzyczasie drużyna B musi czekać, gdzie nie może słyszeć ani widzieć drużyny A. Podczas gdy drużyna A buduje strukturę, musi zapisać instrukcje krok po kroku, jak ponownie zbudować strukturę. Powiedz zespołowi, że po wykonaniu zadania wyzwaniem dla Drużyny B będzie odbudowanie konstrukcji, mając tylko te instrukcje jako przewodnik. Celem Drużyny A jest zatem pomoc Drużynie B w ukończeniu dokładnej kopii konstrukcji. 4.      Po ukończeniu konstrukcji drużyna A udaje się do drużyny B z instrukcjami i drugim zestawem klocków. Bez dalszej pomocy drużyna B musi odbudować konstrukcję. 5.      Gdy drużyna B ukończy swoją strukturę, drużyna A przyniesie oryginalną strukturę i obie zostaną porównane. 6.      Niech oba zespoły przedyskutują następujące pytania: Jak dokładna jest druga struktura? Jak pomocne były instrukcje Drużyny A? Co zadziałało? A co nie? Jak zachowywali się członkowie zespołu podczas osiągania swoich celów? 7.       Poproś zespoły, aby wróciły do swoich początkowych lokalizacji. 8.       Proces jest powtarzany z odwrotnymi rolami. Drużyna B będzie budowniczymi i autorami instrukcji, podczas gdy drużyna A będzie czekać na późniejszą przebudowę struktury. 9.       Struktury są ponownie porównywane, aby sprawdzić, czy oba zespoły były w stanie poprawić swoje umiejętności komunikacyjne po raz drugi po lekcji wyciągniętej z pierwszej rundy. Podsumowanie Niech wszyscy uczestnicy zbiorą się i przedyskutują następujące pytania: Jak dobrze druga drużyna postępowała zgodnie z instrukcjami? Jak trudno było zobaczyć, jak drużyna przeciwna zmaga się z własnymi instrukcjami? Czy możesz podać sytuacje podobne do tej w swoim codziennym życiu? Jak postrzeganie twojej drużyny różniło się od postrzegania innych drużyn? Jak twoja osobista percepcja wpłynęła na percepcję twojego zespołu? Co zmieniło się w drugiej rundzie? W jaki sposób zrozumienie działania wzrosło z rundy pierwszej do rundy drugiej? Czego się nauczyłeś? Wskazówki i podpowiedzi  Zanotuj, jak zachowują się członkowie zespołu, czy wspólnie decydują o wyborze ról, czy  teżrole te są kształtowane nieświadomie w trakcie interakcji. W czasie refleksji ułatw uczestnikom rozmowę na temat tych punktów, ale pozwól im samodzielnie je zrealizować. Środki bezpieczeństwa W przypadku uczestników ze specjalnymi potrzebami, przed rozpoczęciem zajęć należy zapoznać ich z pomieszczeniami i blokami. Wartość dodana Wartością dodaną tego działania jest zrozumienie, w jaki sposób nasz sposób myślenia, nasza percepcja, nasze słowa i nasz sposób komunikacji nieuchronnie wpływają na postrzeganie grupy i dążenie do wspólnych wyników.

Cel Celem tego ćwiczenia jest skłonienie uczestników do refleksji i podzielenia się tym, jak jedno pojęcie, mimo że jest codziennie używane i powszechnie rozpoznawane, może być postrzegane na wiele różnych sposobów. Profil uczestnika Każdy. Osoby ze specjalnymi potrzebami mogą uczestniczyć, o ile są w stanie wyrazić siebie. Cele nauczania Refleksja nad podstawowymi elementami abstrakcyjnej koncepcji Zrozumienie, w jaki sposób różne osoby mogą identyfikować różne podstawowe elementy tej samej koncepcji. Wspieranie aktywnego słuchania Budowanie krytycznego myślenia Trenowanie naszej elastyczności w akceptowaniu i docenianiu różnych perspektyw. Liczba uczestników Co najmniej 8. Najlepiej liczba parzysta do 16. Jeśli liczba jest nieparzysta, można dostosować liczbę osób w grupach. Czas trwania 40 minut Materiały Flipchart lub tablica, kartki papieru i długopisy dla wszystkich uczestników, krzesła. Przygotowanie Umieść flipchart tak, aby wszyscy uczestnicy go widzieli. Przebieg 1.      Daj wszystkim uczestnikom długopis i kartkę papieru. 2.      Zapisz słowo WSPÓLNOTA lub słowo TOLERANCJA na górze flipcharta. 3.      Powiedz uczestnikom, że mają 4-5 minut na indywidualne (i ciche) zidentyfikowanie i zapisanie 5 słów, które należą do wybranej koncepcji. Możesz podać przykłady: w odniesieniu do WSPÓLNOTY, niektóre przykłady to “aktywne słuchanie”, “współpraca”, “rozwój”, “włączenie” i tak dalej. 4.      Poproś uczestników, aby dobrali się w pary. Gdy wszystkie pary zostaną utworzone, powiedz uczestnikom, że muszą przedyskutować ze swoim rówieśnikiem, aby zmotywować wybór słów i wybrać razem 5 słów spośród tych zidentyfikowanych przez każdego z nich. Z 10 słów muszą wybrać 5. Mają kolejne 5 minut, aby uzasadnić, dlaczego chcą zachować jedno słowo zamiast drugiego. 5.      Poproś pary o dołączenie do innej pary, tworząc w ten sposób grupy składające się z czterech uczestników. Gdy wszystkie grupy zostaną utworzone, powtórz krok 4. 6.      Jeśli to możliwe, poproś grupy o dołączenie do innej grupy, tworząc w ten sposób większe, ośmioosobowe grupy. Gdy wszystkie grupy zostaną utworzone, powtórz krok 4. 7.      Podziel flipchart pod pojęciem archetypu na tyle kolumn, ile jest grup. Poproś grupy o ujawnienie ostatnich 5 wybranych słów i zapisanie ich w odpowiedniej kolumnie. 8.      Poproś grupy, aby wspólnie wybrały 5 ostatnich słów, które należą do wybranej koncepcji spośród wszystkich zapisanych na tablicy. Ułatw dyskusję i wizualnie pokaż na flipcharcie, co zdecydowali uczestnicy. Niektóre słowa mogą być podobne, ale mogą być postrzegane na różne sposoby przez uczestników. Wspieraj aktywne zaangażowanie uczestników i zachęcaj ich do motywowania swoich pomysłów i decyzji. Ten etap powinien trwać do 15 minut 9.  W razie potrzeby możesz przepisać ostatnie 5 słów na czystym papierze lub tablicy flipchart. Wskazówki i podpowiedzi Poproś wszystkich uczestników, aby omówili swoje emocje i trudności związane z wyborem 5 słów. Ułatw dyskusję, zadając uczestnikom następujące pytania: Jak dobrze współpracowało ci się w grupie? Jakie role występowały w grupie? Kto przyjął rolę lidera? Kto zdecydował się odejść na bok i pozwolić innym podejmować decyzje? Jakie to uczucie być w jednej lub drugiej roli? Co można było zrobić inaczej? Jakie lekcje zabierzemy ze sobą w przyszłość? Środki bezpieczeństwa Podczas kroku 8 musisz być w stanie ułatwić dyskusję i wspierać uczestników w wyborze słów, nie wybierając ich za nich. Środki bezpieczeństwa Krzesła powinny być ustawione w okręgu, a wewnątrz okręgu nie powinny znajdować się żadne przedmioty. Wartość dodana Docenianie różnych perspektyw pomaga napędzać zmiany. Ta aktywność pozwala nie tylko zrozumieć wartości poszczególnych osób, ale także to, w jaki sposób ich różnice i wyjątkowe okoliczności napędzają te mocne strony. Musimy dążyć do zrozumienia przez młodych ludzi, że wpływ ich społecznego, emocjonalnego, fizycznego i psychicznego samopoczucia na ich działania i reakcje. To nasza zdolność do postrzegania całej osoby, która naprawdę pozwala nam rozpoznać i docenić wyjątkowe perspektywy i mocne strony. Warianty Możesz wybrać inne koncepcje, takie jak: Dobre samopoczucie Zdrowie społeczne Demokracja Spójność grupy itd.

Cel Celem tego ćwiczenia jest umożliwienie uczestnikom podzielenia się i dogłębnego zrozumienia podstawowych wartości w ich życiu. Profil uczestnika Każdy. Osoby ze specjalnymi potrzebami mogą uczestniczyć, o ile są w stanie wyrazić siebie. Cele nauczania Budowanie samoświadomości własnych podstawowych wartości życiowych Wywołanie rozmowy i promowanie przyjaźni w zespole Zrozumienie znaczenia utrzymywania pozytywnych wartości przy życiu Wywołanie zrozumienia, jak trudno jest dokonać wyboru w życiu Liczba uczestników Do 20 osób Czas trwania 40 minut Materiały Dla każdego uczestnika: 10 małych arkuszy papieru (formatu A6 lub podobnego), 1 marker i 1 krzesło (jeśli to możliwe). Dla prowadzącego: 1 kapelusz lub pojemnik do zbierania dokumentów Przygotowanie Ustaw dwa koncentryczne kręgi krzeseł (wewnętrzny i zewnętrzny) w pomieszczeniu, z taką samą liczbą krzeseł. Każde krzesło z wewnętrznego kręgu powinno być zwrócone w stronę krzesła z kręgu zewnętrznego. Jeśli nie jest to możliwe ze względu na brak miejsca, można utworzyć dwa rzędy krzeseł naprzeciwko siebie. Jeśli nie jest to możliwe ze względu na brak krzeseł, można stworzyć miejsce dla uczestników, aby usiedli na ziemi. Przebieg 1.      Podziel uczestników na dwie równe grupy. Niech obie grupy usiądą na krzesłach. Grupa w zewnętrznym okręgu będzie zwrócona do środka, a grupa w wewnętrznym okręgu będzie zwrócona na zewnątrz. Każdy uczestnik z jednej grupy musi zostać sparowany z uczestnikiem z drugiej grupy. 2.      Rozdaj każdej osobie 10 kartek papieru i poproś ją o zapisanie na każdej z nich jednej podstawowej wartości życiowej. Tymi wartościami mogą być przyjaźń, rodzina, uczciwość, poczucie własnej wartości, życzliwość, altruizm, szacunek, aktywne słuchanie, wolność myśli, edukacja, zdrowie, odwaga itd. 3.      Wyjaśnij, że wartości życiowe to podstawowe przekonania, które kierują twoimi zachowaniami i celami oraz pomagają ci zmierzyć ogólny sukces w życiu. Możesz pomóc uczestnikom, tworząc obszerną listę wartości przed ćwiczeniem i poprosić ich o dokonanie wyboru. Pozwól uczestnikom wybrać je samodzielnie. 4.      Gdy wszyscy uczestnicy zapiszą swoje 10 wartości, poproś ich, aby omówili z osobą stojącą przed nimi wartości, które zapisali i powody, dla których wybrali te wartości. Daj im na to od 5 do 10 minut. 5.      Przywróć ciszę, przejdź się po kręgach i poproś wszystkich uczestników, aby usunęli jedną ze swoich wartości z “talii” i pozwolili jej wpaść do kapelusza/pojemnika. Nie odpowiadaj na pytania, które mogą się pojawić. 6.      Poproś uczestników z zewnętrznego kręgu, aby wstali i przesunęli się o jedno miejsce w lewo. Następnie wszyscy staną twarzą w twarz z inną osobą z zewnętrznego kręgu. 7.      Poproś nowo utworzone pary, aby wyjaśniły sobie nawzajem, jaką wartość mają do oddania i jak by się czuły, gdyby ta wartość została usunięta/zaprzeczona z ich życia. Daj im do 2 minut na podzielenie się. 8.      Powtarzaj kroki 5, 6 i 7, aż wszyscy uczestnicy będą mieli tylko jedną wartość. 9.      Wezwij do oklasków jako wspólnej wdzięczności dla całej grupy za podzielenie się swoimi wartościami i przemyśleniami. Wskazówki i podpowiedzi W przypadku uczestników ze specjalnymi potrzebami, którzy nie mogą zapisać wartości, poproś współpracownika o pomoc. Środki bezpieczeństwa Utrzymuj dwa kręgi krzeseł w odpowiedniej odległości, aby jeden rząd osób mógł wstać i poruszać się. Inne obiekty w pomieszczeniu powinny znajdować się w odległości co najmniej 1 metra od zewnętrznego okręgu krzeseł. Wartość dodana Każdego dnia dokonujemy osądów w oparciu o nasze wartości. Wpływają one na nasze zachowania i rozumienie dobra i zła. Pomagają kształtować sposób, w jaki myślimy, działamy i czujemy. I ostatecznie, nasze wartości pomagają nam osiągnąć cel w życiu. To, co robimy z naszą karierą, naszym życiem osobistym, a nawet naszymi relacjami, zależy od naszych wartości.